αλη

And the oscar goes to…ελληνική κοινωνία.Οscar σκηνοθεσίας, Ά ανδρικού και γυναικείου, ειδικών εφέ και ότι άλλο oscar παίζει είναι δικό μας χωρίς καμία μα καμία αμφιβολία.Ο δεύτερος είναι πολύ μακριά.Φταίνε οι πολυεθνικές, τα χαϊδεμένα παιδιά του καπιταλισμού ή το λουμπεναριό που έχει κάνει τρόπο ζωής τη μπινιά και την απάτη;

Πόσες φορές ο απλός πολίτης(sic) έχει επιδιώξει να παρακάμψει τη πεπατημένη;Να λαδώσει για να βγεί το χαμένο του δίπλωμα γρηγορότερα, να πάρει τηλέφωνο τον γνωστό του σε κάποιο υπουργείο για να προχωρήσει η υπόθεσή του, να βάλει βίσμα για να πάρει το παιδί του μετάθεση στο στρατό, να καβατζωθεί στα επείγοντα του ευαγγελισμού επειδή γνωρίζει έναν νοσοκόμο..Όλα αυτά εις βάρος κάποιου άλλου.Χωρίς ντροπή, χωρίς ενοχές για ότι έκανε, απεναντίας, αισθάνεται περήφανος για την απάτη και διηγείται περιχαρής στους όμοιους φίλους του το κατόρθωμά του.

Θα μου πείς ένα σάπιο, στρεβλό σύστημα πρέπει να το αντιμετωπίσεις ανάλογα.Πώς θα πάς εσύ κακομοίρη μου να περιμένεις υπομονετικά τη σειρά σου στο ΙΚΑ ενώ οι υπόλοιποι ψάνουν τρόπο για να μπορέσουν να σε παρακάμψουν;Πώς θα διατηρηθεί η σειρά προτεραιότητας στην δημόσια υπηρεσία όταν 5-10 ενήλικες δεν μπορούν να συμφωνήσουν για το ποιός προηγείται στην ουρά του σούπερ μάρκετ;

Εφόσον το ίδιο το σύστημα, οι πολιτικοί αξιωματούχοι, οι δημόσιοι λειτουργοί, από την αστυνομία μέχρι τον εφοριακό και τον κλητήρα στο υπουργείο, δεν είναι εξωγήινοι μα είναι κομμάτι αυτής της κοινωνίας, είναι αναπόφευκτο όλη αυτή η κουτοπονηριά, η λουμπινιά, η ατιμία να έχει ποτίσει στο πετσί του νεοέλληνα και να τη συναντάς σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητάς σου.Από το περίπτερο που θα πάς για τσιγάρα, μέχρι το συνεργείο που θα πάς το αυτοκίνητό σου , εώς και τον γιατρό που θα πας τον πατέρα σου ετοιμοθάνατο και θα απαιτήσει φακελάκι για να τον εγχειρήσει.

Το ζήτημα είναι πως όσο μεγαλώνω όλο αυτό δεν το συνηθίζω όπως πίστευα.Όλο αυτό με τρώει,με ροκανίζει, με ενοχλεί όλο και περισσότερο.Μου κόβει την ανάσα όπως το οινόπνευμα από τις φθηνές κολώνιες στα μέσα μαζικής μεταφοράς, με στενοχωρεί όπως η μυρωδιά της ναφθαλίνης στις κλειστές ντουλάπες.Είναι τόσο βαθιά ριζωμένη η κουλτούρα της μίζας και της απάτης που σε λίγα χρόνια θα διδάσκεται στα σχολεία ως κάτι απολύτως φυσιολογικό.Δεν αργεί αυτή η μέρα, οι λέξεις ίσως αλλάξουν.Ήδη συμβαίνει στους χώρους εργασίας, στα οικογενειακά τραπέζια, στις συζητήσεις με τον απογευματινό καφε.Η «απάτη» έγινε «επιβίωση» και η «μπινιά» έγινε «ευελιξία» .Νέα ήθη, νέα έθιμα…

Advertisements

NOV-ART-IS

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s