ekpaid-polypolitΑν κάποιος αποφασίσει ένα πρωϊνό να βγεί μια βόλτα για περπάτημα με διάθεση να παρατηρήσει βλέμματα συζητήσεις και πράξεις περαστικών, δεν θα είναι λίγες οι φορές που θα εντοπίσει κουβέντες ή ματιές που ακροβατούν στο όριο του αποδεκτού.Καταστάσεις που παραπέμπουν ξεκάθαρα σε ρατσιστικές συμπεριφορές παντός είδους.

Το άθλιο καμάκι από αντράκια τρίτης διαλογής σε περαστικές, τα παιριπαιχτικά βλέμματα και τα «αστειάκια» πίσω από τις πλάτες ευτραφών ανθρώπων, οι απαξιωτικές ματιές στους φτωχούς που παρακαλούν για λίγα σεντς στη γωνιά του δρόμου, οι κλωτσιές στα αδέσποτα, ο τρόπος που συμπεριφέρονται μαγαζάτορες στους τοξικομανείς που τυχαίνει να «χαλούν» τη μόστρα του μαγαζιού, απλά επειδή έτυχε να στέκονται μπροστά από τη βιτρίνα.Ο φόβος και το μίσος που χύνεται από τα μάτια απλών καθημερινών ανθρώπων στη θέα μεταναστριών με μπούργκα, η κίνηση με το χέρι του οδηγού στο φανάρι που διώχνει τον μετανάστη σαν να προσπαθεί να διώξει κάποιο έντομο.

Το 80% των ελλήνων είναι ρατσιστές.Το χειρότερο απ’όλα είναι πως τουλάχιστον το 60%, δεν το ξέρει.Αυτός λοιπόν ο τύπος που ανήκει στο 60% συνήθως αυτοπροσδιορίζεται ως νεοφιλελεύθερος ευρωπαίος ή ως κάποιος που αγαπάει την πατρίδα του χωρίς να έχει στο παραμικρό συνειδητοποιήσει πως είναι απλώς ένας ρατσιστής.Είναι πολύ λογικό να συμβαίνει αυτό σε μια χώρα όπως η ελλάδα, με ένα τόσο βεβαρημένο ιστορικό κοινωνικών ανισοτήτων και όχι μόνο.Πατριαρχικού τύπου οικογένειες ,ενδοοικογενειακή βία, ανδροκρατούμενες κοινωνίες, φαλοκρατικές αντιλήψεις, ακροδεξιές και δεξιές κυβερνήσεις, κατευθυνόμενη παιδεία κτλ.

Μια χώρα υβρίδιο που εδώ και αιώνες ψάχνει να βρεί την ταυτότητά της.Μια χώρα,ένα συνονθύλευμα από βαλκάνια, ανατολή και ευρώπη που με μόνο ουσιαστικό επιχείρημα τη γεωγραφική της θέση έχει γραπωθεί από τα μπατζάκια των ευρωπαίων διακορευτών της.Σέρνεται πίσω από φωτεινές ψευδεπίγραφες ταμπέλες που διαφημίζουν αλληλεγγύη, ισότητα και οικονομική ευμάρεια.

Η ελλάδα θυμίζει εκείνες τις ξιπασμένες, φτιασιδωμένες γριές κολωνακιώτισσες  που πια δεν έχουν φράγκο μα δεν το λένε πουθενά, ούτε στον εαυτό τους.Φορούν την Κυριακή ότι ψεύτικο κόσμημα έχουν, βάφονται και κατεβαίνουν στη πλατεία κολωνακίου για καφέ.Εκεί προσπαθούν να κάτσουν δίπλα σε κάποιον επιφανή πλούσιο έτσι ώστε να κλέψουν λίγο από την λάμψη του.Κατόπιν γυρίζουν στο κατεστραμενο πλέον σπίτι τους ολομόναχες  κλαίγοντας για την κατάντια τους και την χαμένη αίγλη.

Μόνη ελπίδα είναι τα παιδιά μας και τα παιδιά των σύριων, των παλαιστίνιων, των αφγανών, των αφρικανών.Τα παιδιά όλων των προσφύγων που έχει εντυπωθεί με το χειρότερο τρόπο στο DNA τους τί θα πεί ρατσισμός, τί θα πεί βία και πόλεμος.Μόνη ελπίδα μας οι ιστορίες αυτών των κυνηγημένων παιδιών να γίνουν θέμα συζήτησης στα προαύλια και στις αίθουσες των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.Μόνη ελπίδα οι αγκαλιές και τα παιχνίδια των δικών μας παιδιών και των παιδιών των προσφύγων στη πλατείες του κέντρου της αθήνας.

Advertisements

Μόνη ελπίδα τα παιδιά μας και τα παιδιά των προσφύγων

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s