p19095sj7k1h2r2fp1ac1t8j25t4_900Δεν ομορφαίνει η Αθήνα τον Αύγουστο.Το μέσα σου ομορφαίνει επειδή τα τετραγωνικά μέτρα του  ζωτικού σου χώρου αυξάνονται σημαντικά.Επειδή όσο λιγότεροι είναι οι κάφροι γύρω σου, τόσο λιγότερες είναι και οι πιθανότητες να δείς κάτι που θα σε βγάλει εκτός ορίων.Γι αυτό και σε πιάνει πανικός και αγοραφοβία αυτές τις μέρες.Ο εγκέφαλός σου ενεργεί αυτόνομα και σου υπενθυμίζει σε μορφή μικρών flash τις φρίκες που τρώς ολόκληρο τον χειμώνα με όλους αυτούς τους μικρούς δικτάτορες γύρω σου.

Ο Σεπτέμβρης είναι ο μήνας που λειτουργεί σαν τη σκαλίτσα που σε κατεβάζει από το συννεφάκι που είχες ανέβει τον Αύγουστο.Τέλος οι νυχτερινές κινηματογραφικές βόλτες τύπου «Φτηνά Τσιγάρα» στο κέντρο της Αθήνας.Τέρμα ο ήσυχος περίπατος στο δασάκι με τον σκύλο σου.Πέθαναν και οι πρωϊνές βόλτες στα στενά των εξαρχείων και του λυκαβητού, που δεν συναντούσες άνθρωπο, που νόμιζες πως παίζεις σε ταινία επιστημονικής φαντασίας μετά το ξέσπασμα θανατηφόρου επιδημίας….

Τα άδεια θερινά σινεμά, τα άδεια ταβερνάκια στα Άνω Πετράλωνα…όλα τέλειωσαν, όλα γέμισαν…πάλι. Οι ουρές στις τράπεζες και τα σούπερ μάρκετ γέμισαν πάλι έξαλλους συνταξιούχους και αγανακτισμένους μεσήλικες.Εκείνοι που επέστρεψαν από διακοπές γύρισαν ακόμη πιο απογοητευμένοι με την ζωή τους και την χειμωνιάτικη ρουτίνα τους.

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή φαντασιώνομαι πως κάποιος τρελός νομοθέτης θα βγεί στα κανάλια εκεί λίγο μετά το δεκαπενταύγουστο και θα ανακοινώσει πως απαγορεύεται η επιστροφή όλων των εκδρομέων.Μάταια όμως ελπίζω, εδώ τους θέλουν όλους, μαντρωμένους.Άλλωστε οι φυλακές χωρίς τους κρατούμενους τί θα ήταν…;Απλά κτήρια.

Ο Αύγουστος είναι ο μήνας που οι περισσότεροι από εμάς ζούμε συμπυκνωμένα αυτό που θα θέλαμε να είναι η καθημερινότητά μας.Κάποιοι πάνε στις κυκλάδες και ζούν τον μύθο τους πίνοντας κοκτέηλ και χαζεύοντας ηλιοβασιλέματα, άλλοι προσπαθούν να αποτοξινωθούν από τον τρόπο ζωής τους όλο τον προηγούμενο χρόνο κάνοντας κάμπινγκ(αν βρούν να στήσουν αυγουστιάτικα) και άλλοι μένουν στην Αθήνα και αιθεροβατούν ανενόχλητοι πάνω από την Πανεπιστημίου και την Ερμού…Ο καθένας πάντως από μας έχει έστω και έναν λόγο να βιώνει έναν μικρό θάνατο κάθε φορά που τελειώνει..Άντε και του χρόνου.

S.H.

 

Advertisements

Ωδή στον αδικοχαμένο Αθηναύγουστο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s