OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Στο ντούκου η τελευταία βομβιστική επίθεση στο Μάντσεστερ, όπως και αυτή στη Καμπούλ.Δεν ίδρωσε προσφάτως και πολύ το αυτί μας από την επίθεση του Τραμπ στο Αφγανιστάν με το πρόσχημα του ISIS.Όλο και πληθαίνουν τα  άθλια»χιουμοριστικά» post του τύπου..«Πάτα το κουμπί Κιμ» , όλο και περνάνε στα ψιλά ένοπλα πεσίματα από δυσλειτουργικούς αμερικανους εφήβους, όπως και οι δολοφονίες από την αμερικάνικη αστυνομία.Οι νεκροί στη Βενεζουέλα, οι νεκροί στη Συρία, οι αυτοκτονίες προσφύγων ,ανά την ευρώπη, στα στρατόπεδα συγκέντωσης, μετατρέπονται σε καθημερινά γεγονότα άνευ σημασίας που καλύπτονται με διεκπαιρεωτικά μονόστηλα.

Την ημέρα της ψήφισης του τελευταίου μνημονίου για τους περισσότερους ήταν απλώς..Δευτέρα.Οι άνθρωποι που ζητούν την ελεημοσύνη μας στα βαγόνια του μετρό και του ηλεκτρικού, αδιάφορες σκιές για τους πιο πολλούς.Προφανώς ξεπεράσαμε  και το ο,τι  υπάρχουν ακόμα πρόσφυγες στη πόλη μας  που χρειάζονται είδη πρώτης ανάγκης  και εμπιστευόμαστε πλέον τις δομές «φιλοξενίας».Ούτε λόγος για την ανεργία, για την επισφαλή εργασία, για την ηθική εξαθλίωση, για την απομόνωση, την μοναξιά, τις κατεστραμένες δομές υγείας…

«Οποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει οτι του μοιάζει..»(Μάνος Χατζηδάκης).Το συνηθίσαμε το τέρας Μάνο,πάει πια.Θέσβατο, δεδομένο,τόσο σίγουρο όσο ο θάνατος.Δεν το φοβόμαστε το τέρας, είμαστε κομμάτι του.Τα κατάφερε μας κατάπιε.Κλειστήκαμε μέσα στο κεφάλι μας, κατεβάσαμε ρολά και κάναμε τον φόβο φίλο μας.Λατρέψαμε τον φόβο σαν να ήταν αγάπη και τον κάναμε δικό μας,ότι πιο οικείο.

Απενοχοποιήσαμε τη φρίκη,μας έγινε εθισμός,ανάγκη.Αναζητούμε την φρίκη με ηδονιστική λαχτάρα, την εφευρίσκουμε και την τρυπώνουμε στις σχέσεις μας με τους ανθρώπους και τα ζώα.Εκδικούμαστε τον ανοχύρωτο εαυτό μας, αφού το ίδιο κάνει και ο πρώην εχθρός μας.Επαναλαμβάνουμε αυτιστικά και χωρίς νόημα τις κινήσεις του διπλανού μας.Είμαστε η γενιά της μαζικής μοναχικότητας και του στείρου ατομικισμού.Παιδιά πρώην χήπιδων και εγγόνια αντιστασιακών.Υβρίδια ανθρωπίνων υπάρξεων, εκολαπτόμενα ολογράμματα, άψυχα δημιουργήματα πολιτισμικής υποκουλτούρας.

Δεν με ενδιαφέρει να αλλάξω τον κόσμο ετούτο.Το μόνο που νοιάζει είναι όταν είμαι κρεμασμένος από τα χερούλια του λεωφορείου, όταν γλυστράω ανάμεσα στο πλήθος, να συλλέγω βλέμματα καθαρά, με την εφηβική φλόγα να καίει ακόμα, βλέμματα που με κάνουν να αναπνέω και να σκέφτομαι πως δεν είμαι μόνος.Να τα παίρνω μαζί μου και να τα θάβω βαθειά μέσα μου.Να στέκομαι με τις ώρες μπροστα στον καθρέφτη μου και να προσπαθώ να τα αντιγράψω.Δεν με ενδιαφέρει να αλλάξω τον κόσμο, είναι πολλές οι μοναξιές για να τις σβήσω, είναι θεόρατο το τέρας και εγώ τόσο μικρός.

 

Advertisements

Το συνηθίσαμε το τέρας Μάνο,πάει πια…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s