101_0181.jpg

Ο τρόπος λειτουργίας των σημερινών κοινωνιών έχει ως βασικό χαρακτηριστικό δύο αλληλένδετες,αδιαίρετες έννοιες,το κράτος και την εξουσία.Το κράτος υπάρχει ή καλύτερα δημιουργήθηκε έτσι ώστε να διατηρεί τα κεκτημένα του όποιου εξουσιαστικού μηχανισμού.Η μορφή του κράτους όπως το γνωρίζουμε σήμερα γεννήθηκε,χωρίς αυτό να είναι καθόλου τυχαίο,στην χρονική περίοδο του μεσαίωνα.Σε μια χρονική περίοδο που στιγματίστηκε από τον πόλεμο,την πείνα και τον σκοταδισμό.Μια εποχή που μεθοδοι βασανισμού,όπως η ιερά εξέταση,αποτελούσαν όργανα του κράτους για την επιβολή της εξουσίας και την απονομή δικαιοσύνης.Μια περίοδο που η εκκλησία έπαιζε πρωταγωνιστικό ρόλο και ο χρυσός όριζε τους κανόνες του παιχνιδιού.

Μεταξύ των ετών 1347 και 1350 η πανούκλα εξόντωσε το ένα τρίτο περίπου του ευρωπαϊκού πληθυσμού. Η σκληρότητα και ο ανυποχώρητος χαρακτήρας της αρρώστιας έδωσε την ευκαιρία στην εκκλησία να ισχυροποιήσει τη θέση της,όπως άλλωστε συμβαίνει πάντα σε παρόμοιες περιόδους,χαρακτηρίζοντας την ασθένεια  θεϊκή τιμωρία.Έτσι δημιούργησαν, ιδίως στις λαϊκές μάζες ένα μυστικισμό με επικίνδυνο παροξυσμό.  Οι αυτομαστιγούμενοι, ομάδες, που αυτοχαρακτηρίζονται,μετανοούντες, ιδιαίτερα πολυάριθμες στην Γερμανία κινούνται στην ύπαιθρο, μπαίνουν στις πόλεις και προσελκύουν την προσοχή των εξαθλιωμένων μαζών με τις παράξενες τελετές τους που τις διαδέχονται συλλογικά μαστιγώματα, χοροί,τραγούδια και μυστικιστικές εκστάσεις. Αυτό το «κίνημα» καλλιεργεί την πεποίθηση πως για  την πανούκλα υπεύθυνοι είναι οι ξένοι και φυσικά οι μή χριστιανοί..Πολλοί προλετάριοι της εποχής  αποκτηνωμένοι,λόγω της πείνας και της πανούκλας, ψάχνοντας για εξιλαστήριο θύμα υιοθετούν την συγκεκριμένη θέση και μάλιστα  στη Γερμανία, στη Γαλλία και στην Καταλονία, ο λαός κατακρεουργεί τους Εβραίους, τους οποίους κατηγορεί ότι έριξαν δηλητήριο στα πηγάδια.

Μέσα σε ένα τέτοιο νοσηρό και μπερδεμένο περιβάλλον ρίζωσαν στη βάση των κοινωνιών αξεδιάλυτες αντιφάσεις και οι κοινωνίες διασπάστηκαν οριστικά σε ασυμφιλίωτες αντιθέσεις που με τα τότε δεδομένα ήταν αδύνατον να παραμερίσουν.Για να μη φθείρουν αυτές οι αντιθέσεις,  τα αντιμαχόμενα οικονομικά συμφέροντα της εκκλησίας και των πρώην φεουδαρχών έγινε αναγκαία η δημιουργία  μιας δύναμης που στέκεται πάνω από την κοινωνία, για να μετριάζει τη σύγκρουση, για να την κρατάει μέσα στα όρια της τάξης και της νομιμότητας που ορίζουν οι δυνατοί . Η δύναμη αυτή που βγήκε από την κοινωνία, αλλά που τοποθετήθηκε πάνω απ’αυτήν, που όλο και περισσότερο αποξενώνεται απ’αυτήν, είναι το κράτος.

Ένας βασικός παράγοντας της δημιουργίας και της εξέλιξης του εξουσιαστικού μηχανισμού που ονομάστηκε κράτος είναι η ανάγκη ύπαρξης μόνιμων και απρόσωπων θεσμών.Θεσμοί που εγγυώνται την λεγόμενη «συνέχεια του κράτους» και την διατήρηση του ταξικού διαχωρισμού.Ένας από αυτούς είναι το εμπόριο που είναι ίσως και το πρώτο παράδειγμα ταξικού διαχωρισμού.Η κοινωνία χωρίζεται σε αυτούς που καρπώνονται το πλεόνασμα αυτό και σε αυτούς που δουλεύουν για να το παράγουν και να το παραδώσουν αναγκαστικά στην κοινωνικά άρχουσα τάξη.

Παράλληλα με το σχηματισμό των κρατών στην Eυρώπη παρατηρείται και η απαρχή μιας εθνικιστικής συνειδητοποίησης όπως  και η δημιουργία εθνικών κοινοτήτων εντός των ορίων των κρατών αυτών.Η διατήρηση της συνοχής των κοινωνικών ομάδων που αποτελούσαν τα κράτη ήταν απαραίτητη.Οι κρατούντες δεν είχαν ούτε τον χρόνο μα ούτε και το χρήμα να καταπνίγουν κάθε λίγο εξεγέρσεις φτωχών που διεκδικούσαν τα αυτονόητα.Τα υποτιθέμενα κοινά συμφέροντα χώρου και εδάφους που  έχουν τα άτομα που αποτελούν ένα κράτος-έθνος δημιουργούν την έννοια της πατρίδας.Έτσι , η ανάπτυξη της εθνικής συνείδησης οδήγησε συγχρόνως σε ταύτιση του  κράτους με το έθνος.

Η καλλιέργεια εθνικής συνείδησης δημιουργεί στα μέλη των νεοσύστατων κρατών ένα ψευδές αίσθημα υπεροχής έναντι των άλλων και φυσικά ένα προοδευτικά αυξανόμενο αίσθημα ξενοφοβίας.Οι φτωχοί που αποτελούν την πλειοψηφία στις κοινωνίες των κρατών αντί να διεκδικούν τα κεκτημένα τους από την εξουσία,πολεμούν άλλα κράτη και βουλιάζουν στην εσωστρέφεια.Η αντικατάσταση της ταξικής από την εθνική συνείδηση αποτελεί το πρώτο βήμα της κυριαρχίας του καπιταλισμού ως οικονομικό σύστημα.

Τα σύνορα και ο ταξικός διαχωρισμός που επιβάλλεται μέσω της καθολικής εφαρμογής του καπιταλιστικού οικονομικού μοντέλου,δημιουργούν απόλυτα καθεστώτα με ολοένα και σκληρότερους κατασταλτικούς μηχανισμούς ,που μόνο σκοπό έχουν τη διατήρηση των κεκτημένων της άρχουσας τάξης. Η έλευση του κράτους δημιούργησε περισσότερη εξουσία μέσω της συνένωσης των συμφερόντων της οικονομικής και της στρατιωτικής ελίτ και προφανώς η εξουσία κατανεμήθηκε δυσανάλογα στο κράτος, σε αυτά τα ίδια μέλη της ελίτ.

Γράφει ο Κροπότκιν για την σχέση κράτους και εξουσίας..» Το κράτος ως τρόπος λειτουργίας των κοινωνιών κυριάρχησε μέσω της εκμηδένισης των ελεύθερων ενώσεων: των χωρικών κοινοτήτων, των συντεχνιών, των σωματείων, των αδελφοτήτων, και των μεσαιωνικών πόλεων.  Μέσω της δήμευσης της γης των κομμούνων και του πλούτου των συντεχνιών. Μέσω της απόλυτης και άγριας απαγόρευσης όλων των ειδών ελεύθερων συμφωνιών ανάμεσα στους ανθρώπους. Μέσω της σφαγής, του τροχού, της κρεμάλας, του σπαθιού και της φωτιάς που Εκκλησία και Κράτος εγκαθίδρυσαν την κυριαρχία τους, και που πέτυχαν από τότε να βασιλέψουν πάνω στην ασύνδετη μάζα των υποκειμένων, που δεν είχαν κάποια άμεση ένωση πέρα από αυτή ανάμεσα τους»

Το κράτος ως ένα ανθρώπινο κοινωνικό δημιούργημα, γεννήθηκε, εξελίχθηκε και συνεχίζει να εξελίσσεται.Όπως όλα τα ανθρώπινα δημιουργήματα έτσι  και αυτό,νομοτελειακά έρχεται η στιγμή που παρακμάζει και κατόπιν εξαφανίζεται  οριστικά.Η περίοδος της παρακμής του έχει ξεκινήσει εδώ και πολλές δεκαετίες και αυτό που ζούμε σήμερα είναι απελπισμένη προσπάθεια των κρατούντων να διατηρήσουν αυτό το στρεβλό δημιούργημα του μεσαίωνα.Η κρατική βία και η βία του κεφαλαίου θα εντείνεται όσο αυτό το ανοσιούργημα που λέγεται κράτος-έθνος φτάνει προς το τέλος του.Η επιβολή τεχνητών συνόρων με ότι συνεπάγεται αυτό και η απομάκρυνση των ατόμων από τη συλλογική τους φύση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί παρά μόνο ως μια παρά φύση ενέργεια και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται.

Η κατάργηση του κράτους και του καπιταλισμού και η επαναθεμελίωση του κολλεκτιβισμού, είναι αναγκαστική λόγω της εκμεταλλευτικής φύσης τόσο του καπιταλισμού όσο και του κράτους. Είναι τουλάχιστον αναχρονιστικό,βίαιο και επικίνδυνα βλακώδες να συνεχίζουμε από το μεσαίωνα μέχρι και σήμερα να στηρίζουμε την πορεία του είδους μας στα κράτη και σε κεντρικές εξουσίες.Είναι μια πρωτόγονη αντίληψη που εδώ και πολλούς αιώνες ζούμε τα αρνητικά αποτελέσματά της, μια κατασκευασμένη δυστοπική πραγματικότητα από τους λίγους για τους λίγους.

Η έφοδος στον ουρανό έχει τη βάση της στην αυτοοργάνωση και στη δημιουργία ενός κόσμου αυτονομίας και αυτοκαθορισμού, χωρίς εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους.

Πιότρ Κροπότκιν…»Η αντιπροσωπευτική κυβέρνηση,  είτε είναι η  « δικτατορία του προλεταριάτου » είτε μια εκλεγμένη « προσωρινή κυβέρνηση» ή μια ιακωβίνικη «συνέλευση» δεν θα μπορέσει να πραγματοποιήσει την επανάσταση,  όσο οι ίδιοι άνθρωποι δεν πραγματοποιούν την αλλαγή,  επεξεργαζόμενοι  επιτόπου τους αναγκαίους νέους θεσμούς. Στο καθήκον της ανοικοδόμησης της κοινωνίας είναι απαραίτητο το συλλογικό πνεύμα των μαζών. Πουθενά στην ιστορία δεν βρίσκουμε ένα παράδειγμα που να αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι της εξουσίας στάθηκαν αντάξιοι των περιστάσεων. Το να  επιβληθεί η ανοικοδόμηση διά νόμου είναι αδύνατον, όπως έχει αποδείξει η ιστορία»

Advertisements

Κράtος και eξουσία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s