Banksy-There-is-Always-Hope

Τίποτα δεν είναι τυχαίο.Από τη στιγμή που ερχόμαστε βιαίως στην μάταιη ετούτη πραγματικότητα μέχρι τη στιγμή που φεύγουμε επίσης βιαίως, τις περισσότερες φορές, από αυτή.Κάγκελα παντού.Κάγκελα ορατά, κάγκελα αόρατα και τοίχοι πανύψηλοι, απροσπέλαστοι.Είμαστε όλοι τρόφιμοι μιας απέραντης φυλακής , είμαι ένας αριθμός ταυτότητας, είσαι ένα ΑΦΜ, ένα ΑΜΚΑ, με το πάτημα των αντίστοιχων πλήκτρων εμφανίζεσαι στην οθόνη.

Η πρώτη φυλακή, η οικογένεια, η κύρια πηγή ψυχοπαθολογικών προβλημάτων ,δεσμοφύλακες, οι γονείς.Οι άνθρωποι που θα σε προετοιμάσουν για την επόμενη φυλακή σου, το σχολείο.Θα σου μάθουν τα βασικά έτσι ώστε να μην δυσλειτουργείς στις καθημερινές δραστηριότητες του ιδρύματος.Μαθαίνεις να υπακούς σε ανωτέρους, συνηθιζεις να δέχεσαι εντολές, τα κάγκελα που έχεις γύρω και ο περιορισμός του ζωτικού σου χώρου με το πέρασμα των χρόνων φαντάζει φυσιολογικός,Η θυσία του »εγώ» σου στο βωμό της απαραίτητης ένταξής σου σε ομάδες γίνεται ενστικτωδώς αναγκαία, η διαφορετικότητα εντυπώνεται στο εύπλαστο παιδικό μυαλό σου ως παραβατική συμπεριφορά και η ανυπακοή στους δασκάλους-καθηγητές τιμωρείται ως μια πράξη ποινικά κολάσιμη και αδιαπραγμάτευτα ανεπίτρεπτη.

Στα πανεπιστήμια διδάσκεται η μαζικοποίηση της πολιτικής σκέψης, η ρουφιανιά ως πολιτικός ακτιβισμός και η αναγκαιότητα του αυτοπροσδιορισμού του ατόμου μόνο ως μέλος ενός συνόλου.Η συμμετοχή σε ομάδες που εκπροσωπούν πολιτικές γκρούπες κρίνεται σχεδόν απαραίτητη και η μη συμμετοχή σε αυτές δημιουργεί σε αυτόν που απέχει ένα λανθάνον αίσθημα κοινωνικού αποκλεισμού.Το πτυχίο φυσικά δεν έχει καμία απολύτως σημασία αφού είναι απλώς ένα χαρτί που θα πρέπει  να δέιξεις στον δεσμοφύλακα της πύλης έτσι ώστε να σου δείξει τον δρόμο για την άλλη , την μεγαλύτερη και την παντοτινή, υψίστης ασφαλείας φυλακής σου, την κοινωνία.

Η δουλειά, οι κοινωνικές νόρμες, οι παράλογοι νόμοι, ο καπιταλισμός, η ασφυκτική ρυμοτομία στις μεγάλες πόλεις,η απειλή της φυλακής μέσα στη ήδη υπάρχουσα φυλακή ως μέσο σοφρωνισμού, είναι κάποιοι από τους παράγοντες που διατηρούν κλειστές τις πόρτες της φυλακής και απροσπέλαστους τους τοίχους της.Είναι τόσο εντατική και καθολική η εκπαίδευσή μας που το μεγαλύτερο ποσοστό από εμάς ξεχνάει πως ζεί μέσα σε φυλακή.Έτσι γινόμαστε εμείς οι ίδιοι δεσμοφύλακες του εαυτού μας.Κρατάμε φυλακισμένα τα όνειρά μας, τις σκέψεις μας, εμάς τους ίδιους, διατηρώντας μόνοι μας την αρρωστημένη ασφάλεια του ιδρυματοποιημένου περιβάλλοντός μας.

Αξίζουμε την ισόβια ποινή μας αφού διαπράτουμε το χειρότερο των εγκλημάτων.Σκοτώνουμε καθημερινά τον εαυτό μας, τα ίδια μας τα παιδιά. Είμαστε συνειδητοποιημένοι  serial killers των ονείρων μας, του σήμερα και του αύριο.

Έχεις δεί ευτυχισμένο κρατούμενο;Έχεις μήπως δεί αισιόδοξο ισοβίτη;Ξέρεις κάποιον θανατοποινίτη που κάνει σχέδια για το μέλλον του;Δεν υπάρχει ελπίδα όσο είμαστε μέσα σε αυτή τη φυλακή, όσο μας αρκεί ο προαυλισμός, όσο συνεχίζουμε να καλημερίζουμε και να σφίγγουμε το χέρι του δεσμοφύλακα, όσο χαζεύουμε αποχαυνωμένοι το φώς που μπαίνει από τη χαραμάδα στο μικρό παραθυράκι του κελιού μας..

 

Advertisements

Νo hope..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s