IMG_0345

Ή είσαι ή δεν είσαι…Δεν έχει μέτρο η αντίδραση ..’Ηρθε η ώρα σου.’Ηρθε η στιγμή σου..Σε παρακαλώ μονάκριβέ μου,έλα μαζί μου.Κοίτα γύρω..

Εντάξει,ας πιούμε μια μπύρα.Ακούμπα τη πλάτη μου στη πλάτη σου,νοιώσε τη καρδιά μου.Ακούς τους χτύπους της..;Κλαίω,ναί..κλαίω.Τί γιατί;Kοίτα γύρω!Πάμε να αγκαλιάσουμε ένα παιδί,πάμε να αγγίξουμε τα μαλλιά της Ελένης,πάμε να τσιμπήσουμε τα μάγουλα της Ηλέκτρας,πάμε να κάνουμε ποδήλατο στο σαλόνι..

Μη φεύγεις,όχι μωρέ..Μή!’Ελα,μην μ αφήνεις και εσύ…Ξέρεις πόσο σ αγαπώ..Έλα να αγαπήσουμε αγνώστους,έλα να παίξουμε με το κουταβάκι,έλα να κάνουμε μπουρμουλήθρες με το νερό..!Μη μεγαλώνεις…Θα χαθώ!Χρώμα,βάλε χρώμα,μείνε μαζί μου!Βάλε ένα κρασί,κοίτα τον ήλιο,σφύρα έναν γνωστό σκοπό,κύλα μαζί μου,χόρεψε με τον Μοχάμεντ,μην φεύγεις,εδώ είναι η ζωή!Εδώ μαζί μου..Μην μεγαλώνεις!!Εγώ,εγώ θα σε φυλάξω,θα σε φυλάξω.Ναί είμαι τρελός,τρελός,τρελός!

Κλαίω..Πίνω τα δακρυά μου.Μου ζήτησες τσιγάρο και δεν είχα,μου ζήτησες..μα δεν είχα.

Ο ορίζοντας εξαφανισμένος,οι σταγόνες συνεχίζουν το μονότονο χορό τους,το χώμα δεν αντέχει άλλο νερό και το φτύνει σπρώχνωντάς το στην αφιλόξενη άσφαλτο,φυλακίζεται στους υπονόμους και χάνεται στους υπόγειους λαβύρινθους.Το γκρίζο ρουφάει το φώς και  οι πολυκατοικίες σαν ένα γιγάντιο TETRIS υψώνονται θριαμβευτικά στο οικείο φόντο.

Μια σκιά γύρω στα ενενήντα , καθώς περπατούσα με πλησίασε, μου έπιασε το χέρι και έσκυψε να μου το φιλήσει.. Δεν την άφησα, ένοιωσα ντροπή..Έκλαψε και συνέχισε να μου κρατάει το χέρι με όλη της δύναμη.Την άφησα εκεί,στην άκρη του δρόμου,μόνη.

Ξύπνησα μέσα στη νύχτα νοιώθοντας τα μάτια της να με κοιτάζουν πίσω από τα τεράστια καφέ γυαλιά της, έσφιγγε τα δόντια της και μου κρατούσε το χέρι και με τα δυό της χέρια..Η ανταμοιβή των νεκρών,μου λέει, είναι πως δεν θα ξαναπεθάνουν.Γύρισα, σκέπασα τη σκυλίτσα μου και πήρα αγκαλιά το μαξιλάρι.Πόση μοναξιά, πόση θλίψη, πώς είμαστε έτσι μωρέ..

Μην φοβάσαι να αλλάξεις, χρόνος μηδέν..Όχι αύριο, τώρα,η απόλυτη απόδειξη της ύπαρξής μας..Το τώρα.Το παραμορφωμένο δημιούργημα του εγκεφάλου..Το μέλλον.Το νεκροπούλι τραγουδάει για το χθές, για τις πεθαμένες στιγμές, τις ειλημένες αποφάσεις, τα τραύματα.Άγγιξε, άκου, περπάτα,βγές από τον εαυτό σου πέτα ψηλά με ένα τίναγμα ,σαν σε μακροβούτι..Δες πόσο μικρός είσαι, λάτρεψε τη μικρότητά σου, κλείσε τα μάτια σου και σκέψου..εσένα, κάθε λεπτομέρεια του προσώπου σου, κάθε γραμμή,απομηχανοποιήσου.Το εδώ και το τώρα..Η ύπαρξη πραγματώνεται στο παρόν, και η μόνη αληθινή στιγμή είναι το τώρα.

 

«…Την ώρα που ήταν η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων στο τσάι του Καπελά, παρατήρησε ότι δεν υπήρχε μαρμελάδα. Ζήτησε μαρμελάδα και ο Καπελάς είπε, ΄΄Μαρμελάδα σερβίρουμε κάθε δεύτερη μέρα.΄΄
Η Αλίκη διαμαρτυρήθηκε, ΄΄Μα ούτε και χθες δεν είχε μαρμελάδα!΄΄
΄΄Σωστά,΄΄ είπε ο Καπελάς. ΄΄Ο κανόνας είναι: πάντα έχουμε μαρμελάδα χθες και μαρμελάδα αύριο, ποτέ μαρμελάδα σήμερα΄ επειδή το σήμερα δεν είναι κάθε δεύτερη μέρα!΄΄
Κι έτσι ακριβώς ζεις: μαρμελάδα χθες, μαρμελάδα αύριο, ποτέ μαρμελάδα σήμερα. Και ακριβώς εκεί βρίσκεται η μαρμελάδα! Η τωρινή στιγμή είναι η μόνη πραγματική στιγμή που υπάρχει. Κι αν θέλεις να επικοινωνήσεις με την πραγματικότητα, βρίσκεται αυτή εδώ τώρα!..»

 

Advertisements

Κοίτα γύρω..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s