Όσον αφορά τα όνειρα, είμαι όμοιος με το παιδί για τα θελήματα ή τη μοδίστρα. Το μόνο στο οποίο διαφέρω είναι ότι ξέρω να γράφω. Ναι, είναι μια πράξη, μια δική μου πραγματικότητα που με κάνει να διαφέρω από αυτούς. Στην ψυχή είμαι όμοιός τους.

Φερνάντο Αντόνιο Νογκέιρα Πεσσόα (1888-1935)

14333169_517330475122608_4516489239344053834_n.jpg

Η Ειρήνη Παραδεισανού είναι ποιήτρια, ζει και εργάζεται ως φιλόλογος στο Ηράκλειο Κρήτης.Έχει κυκλοφορήσει δύο ποιητικές συλλογές,Ρητορική ένδεια (2013) και Τα γυάλινα μάτια των ψαριών (2016).Ο Γιώργος Λίλλης γράφει για κείνη…»Η Παραδεισανού ξεδιπλώνει τον εσωτερικό της κόσμο, μοιράζεται τις ανησυχίες, τους φόβους και τα αδιέξοδα, όσο και επώδυνο να είναι αυτό. Πότε γίνεται όμως αυτό ποίηση; Μα φυσικά όταν υπάρχει ως βάση μια ευαίσθητη ψυχή που έχει την τόλμη να μιλήσει αληθινά, μια ψυχή που βίωσε την ποίηση όχι ως τρόπο γραφής, η καλλιτεχνικής ταυτότητας, αλλά σαν ένα βαθύτερο αίσθημα δύναμης που βοηθά να φτάσουμε στα όρια και να τα ξεπεράσουμε, ανακαλύπτοντας τις μέσα μας δυνάμεις..»

Ρητορική ένδεια

Και λούφαζε στο χάρτινο βασίλειο -Και γίνανε τα λόγια των τριγύρω του θηλιά-Κι οι άνεμοι του πλέξανε στεφάνι αδιαπέραστο -Στων άλλων τη βοή-Στων άλλων την ολότελα άγνωστη-Μα τόσο αγαπημένη –αλήθεια- γλώσσα

Τα γυάλινα μάτια των ψαριών

Μη με πιστεύετε. Πάλι ψέματα λέω.
Η μόνη αληθινή μου επανάσταση θα ήταν – έστω για μια φορά – να πω την αλήθεια. Μα για να την πω πρέπει να τη νιώσω. Κι εγώ το μόνο που νιώθω είναι πως το μυαλό μου είναι ένα κρεμμύδι με άπειρες στρώσεις. Το ξεφλουδίζω και ποτέ δε φτάνω στη ρίζα του. Και τα μάτια μου κλαίνε ολοένα.
Παίρνω τα δάκρυα και τα βαφτίζω ποιήματα.

ΔΕΚΑ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

1.Σε ποιά γειτονιά μεγάλωσες;

Μοιρασμένη ήταν η παιδική μου ηλικία ανάμεσα σε μια γειτονιά του Ηρακλείου Κρήτης και τα δυο χωριά μου, τον Άη Γιάννη Αμαρίου και το Αμπελάκι , δυο μικρά ορεινά χωριά στο Ρέθυμνο. Πρόλαβα να ζήσω στο Ηράκλειο ,όταν υπήρχαν ακόμη οι αλάνες. Πέρασα αμέτρητες ώρες παίζοντας έξω. Και τα καλοκαίρια οι μνήμες μου με φέρνουν πίσω στα δυο χωριά , το ένα κατάφυτο με πανέμορφα στενά σοκάκια και το άλλο με την άγρια ομορφιά του γυμνού τοπίου στους πρόποδες του Ψηλορείτη.

2.Ποιο είναι το αγαπημένο cartoon της παιδικής σου ηλικιας;

Η Χάιντι και ο Νηλς Χόλγκερσον.

3.Ποια ήταν η πιό επαναστατική πράξη της παιδικής σου ηλικίας;

Ήμουν πολύ δειλό παιδί. Μετά βίας ακουγόταν η φωνή μου. Τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον αυτό που οι γύρω μου μπορεί να είχαν εκλάβει ως αυθάδεια κάποιες φορές ήταν η ευθύτητά μου, που πορευόταν όμως από μια ανάγκη να πω την αλήθεια με όποιο κόστος. Είχα μια αδυναμία δηλαδή να μεταχειριστώ αυτά τα ανώδυνα ψεύδη που σου ανοίγουν πόρτες.

Δύο περιστατικά θυμάμαι.

Πρώτη μέρα στο Δημοτικό, πρωτάκι με τη δίδυμη αδερφή μου και ο πατέρας μου στο προαύλιο, δάσκαλος στο ίδιο σχολείο. Τελειώνει ο αγιασμός και πρέπει να μπούμε στην αίθουσα για γνωριμία με τη δασκάλα. Στυλώνω τα πόδια και αρνούμαι να μπω. Κι όταν με πλησιάζει ο πατέρας μου για να με πείσει, το βάζω στα πόδια. Ακόμη υπάρχει μέσα μου η εικόνα. Εγώ να τρέχω γύρω γύρω στο προαύλιο και ο πατέρας μου από πίσω.

Στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού έρχεται η αργία του Σαββάτου. Μέχρι τότε κάναμε και το Σάββατο μάθημα. Μας βάζει έκθεση η δασκάλα να πούμε τη γνώμη μας γι’ αυτήν την αλλαγή. Κι ενώ όλοι οι συμμαθητές μου- προφανώς από τον φόβο τους μήπως προσβληθεί η δασκάλα- μίλησαν για την απογοήτευσή τους που θα χάσουν το Σαββατιάτικο μάθημα, εγώ γράφω – με μεγάλη μάλιστα έμφαση -πόσο χαρούμενη και ανακουφισμένη νιώθω γι’ αυτήν την απόφαση, πόσο χαίρομαι που θα γλιτώσω το πρωινό ξύπνημα και άλλα τέτοια ευτράπελα. Ακόμη θυμάμαι την έκπληξή μου, όταν κατάλαβα πως ήμουν η μόνη που είπα αυτό που σκεφτόμουν.

4.Αν θα έπρεπε να επιλέξεις ένα τραγούδι,το οποίο θα ξεκινά αυτόματα με το που ανοίγεις τη πόρτα του σπιτιού σου,ποιό θα ήταν αυτό;

Το “ Πώς να σωπάσω μέσα μου την ομορφιά του κόσμου” με τη φωνή του Ξυλούρη.

5.Αγαπημένο βιβλίο

Το βιβλίο της ανησυχίας του Φερνάντο Πεσσόα.

6.Αν είχες τη δυνατότητα να διαλέξεις μια υπερδύναμη, ποιά θα ήταν αυτή και γιατί;

Να γίνομαι αόρατη. Είναι ο μόνος τρόπος να ξεκουραστώ πραγματικά. Αόρατη όμως όχι μόνο από τους άλλους ,αλλά και από μένα την ίδια. Να έχω τη δύναμη να χάνω την ανθρώπινή μου υπόσταση, να περνάω σε ένα επίπεδο ,όπου δεν θα υπάρχει το σώμα μου. Να μη νιώθω το βάρος του κορμιού μου. Να υπάρχει μονάχα η ψυχή μου ανάλαφρη σαν πούπουλο.

7.Ο ορισμός της δυστυχίας.

Να είσαι νεκρός μέσα σου και να μην το γνωρίζεις. Να περιφέρεις το θλιβερό σαρκίο σου με ένα βεβιασμένο χαμόγελο σφηνωμένο στα χείλη και να φοβάσαι να το σβήσεις. Να κρέμεσαι μονίμως από τη γνώμη των άλλων. Να μην τολμάς να δείξεις τον πόνο σου.

8.Τί είναι ευτυχία;

Δεν υπάρχει αυτό. Υπάρχουν μονάχα μικρές στιγμές που κρατιέσαι έξω από το καζάνι και για λίγο κοιτάς τον ουρανό ή τη θάλασσα ή τα μάτια ενός μωρού. Οι μόνοι που μπορούν να αγγίξουν την ευτυχία είναι οι ερωτευμένοι και τα μικρά παιδιά.

9.Αν μπορούσες να επιλέξεις ως τί  θα επέστρεφες στη επόμενη ζωή σου,τί θα επέλεγες;

Αν είχα τη δυνατότητα επιλογής, θα ήθελα να επιστρέψω ως ένα πλάσμα της θάλασσας.

10.Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Ο φόβος μήπως χάσω το βλέμμα των αγαπημένων μου ανθρώπων.

Advertisements

ΔΕΚΑ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ..Ειρήνη Παραδεισανού

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s