DSC_0323.JPGΈνοχο έκρινε,το δικαστήριο, τον φασίστα Τόμας Μέιρ, τον άνδρα που σκότωσε εν ψυχρώ την βουλευτή του εργατικού κόμματος της Βρετανίας Τζο Κοξ επιβάλλοντάς του ποινή ισόβιας κάθειρξης,ο Τόμας Μέιρ δεν έχει δικαίωμα να εφεσιβάλλει την συγκεκριμένη απόφαση και θα οδηγηθεί άμεσα σε φυλακές υψίστης ασφαλείας.Ο Βρετανός δολοφόνος είχε εμμονή με τη ναζιστική Γερμανία και την ακροδεξιά.Πριν έξι μήνες μαχαίρωσε μέχρι θανάτου την βουλευτή Τζο Κοξ,επειδή λεέι είναι πατριώτης και η συγκεκριμένη βουλευτής καθόλου..

Ο Παύλος Φύσσας  δολοφονήθηκε στο Κερατσίνι στις 18 Σεπτεμβρίου 2013  . Η δολοφονία αποδόθηκε σε πολιτικά κίνητρα.

Στην Βρετανία σε έξι μήνες »κατόρθωσαν» σε μια παρόμοια περίπτωση να τελεσιδικήσουν.Έχουν περάσει 3 χρόνια από τη δολοφονία του Φύσσα και το μόνο που συμβαίνει στη δική μας χώρα,σε αντίθεση με τη Βρετανία,είναι να χρησιμοποιούν το συγκεκριμένο γεγονός΄,ακόμα και το ίδιο το όνομα του Φύσσα, ψευτοαριστερές οργανώσεις για δημόσιες σχέσεις ,ακροδεξιά μορφώματα για παραπάνω ψήφους και κυβερνήσεις για τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης.

Η »σκύλευση»του νεκρού σώματος του  Φύσσα,λεηλατώντας την μνήμη του και σέρνοντας την οικογένεια του σε ένα τσίρκο,με ανελέητους δικαστικούς λειτουργούς και κρατικούς αντιπροσώπους έχει ηθικούς αυτουργούς.3 ολόκληρα χρόνια,ενώ οι φονιάδες του κυκλοφορούν ελεύθεροι,3 ολόκληρα χρόνια ενώ σκοτώνουν αυτόν και τους αγαπημένους του σε κάθε ακρόαση,κάθε φορά που οι φονιάδες και οι υποστηρικτές τους,ανερυθρίαστα και χωρίς καμία συνέπεια, δηλώνουν πως δεν ήταν δολοφονία,ακόμη μια μαχαιριά σκίζει την αξιοπρέπεια του κάθε έναν από εμάς.

Στη χώρα,  όπως  ο Ομπάμα ανέφερε στον επικήδιο που εκφώνησε κατά την επίσκεψή του,που γεννήθηκε η δημοκρατία,(sic),που άναψε τα φώτα του πολιτισμού για ολόκληρο τον κόσμο(sicNo2),σε αυτή τη χώρα μας είναι αδύνατον να καταδικάσουμε έναν δολοφόνο ο οποίος έχει ομολογήσει το έγκλημα.

Ήμασταν πάντα χιλιόμετρα πίσω από τα υπόλοιπα προηγμένα κράτη,σε διαφόρους τομείς…Από το 2009 όμως και μετά η κατάσταση έχει χειροτερέψει δραματικά.Έχουμε γυρίσει τουλάχιστον 100 χρόνια πίσω,εκεί στα μέσα του 1920 είμαστε όταν οι οπαδοί νεοσυστατης τότε αθηναικής ποδοσφαιρικής ομάδας,την έπεφταν στους πρόσφυγες που είχαν έρθει από τη Μ.Ασία,έτσι ώστε να τους διώξουν από τη περιοχή που τώρα είναι χτισμένα τα προσφυγικά για να φτιαχτεί το γήπεδο της ομάδας τους.Είμαστε 100 χρόνια πίσω τότε που η Τασία Χρυσάφη – Ακερμανίδου ήταν από τα παιδιά που γεννήθηκαν πάνω στα πλοία κατά τη διάρκεια μεταφοράς των προσφύγων στην Ελλάδα και όταν η οικογένειά της έφτασε μετά από πολυήμερο ταξίδι στο λιμάνι του Πειραιά, βρέθηκε αντιμέτωπη με την παρακάτω εικόνα:«Εκεί ήτανε το μεγάλο δράμα των γονιών μου, γιατί με το μωρό στην αγκαλιά η μαμά μου […] πηγαίνανε στα ξενοδοχεία και ρωτούσανε αν υπάρχει κρεβάτι, αν υπάρχει δωμάτιο και τους λέγανε “τσ!”, ούτε όχι δεν λέγανε “τσ!” κάναν με τη γλώσσα τους και αυτό ήτανε. Εζήτησε λέει ένα ποτήρι γάλα για τη λεχώνα και του είπανε δεν έχουμε. Γιατί μας θεωρούσανε παράσιτα. “Ήρθαν οι “πρόσφυγγες” να πάρουν το ψωμί μας”, έτσι λέγανε.»

Τί να περιμένεις από έναν λαό με αυτή τη φασίζουσα νοοτροπία,τί να περιμένεις από έναν λαό που ύστερα από έναν ολόκληρο αιώνα η στάση του όσον αφορά κυνηγημένους ανθρώπους είναι ίδια και χειρότερη.Καμία εξέλιξη,καμία ελπίδα…3 ολόκληρα χρόνια για να καταλήξουν,αν καταλήξουν ποτέ,πως ο ήλιος δύει στη δύση..

 

Advertisements

Τί έξι μήνες,τί τρία χρόνια…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s