»…Όταν πέθανε η μητέρα μου-τον Αύγουστο πάνε δεκαπέντε χρόνια-εγώ ήμουνα σκέτο ράκος.Το μόνο που με συγκρατούσε ήταν ένα αμίλικτο ενάντια στο θεό,οι συγγενείς κι οι σύντροφοί μου.Κάθε φορά που συλλογίζομαι εκείνη την ατελείωτη νύχτα με πιάνει αηδία.Οι συμπάσχοντες χωρίζονταν σε δύο ομάδες,σ αυτούς που άρχιζαν τα κλάματα απο τη πόρτα και με ταρακουνούσαν στις αγκαλιές τους,κι αυτούς που έρχονταν μονάχα από υποχρέωση,μου διναν το χέρι και σε δέκα λεπτά άρχιζαν τα σόκιν ανέκδοτα πιο πέρα.Τότε είχε έρθει ο Άνιμπαλ,με είχε πλησιάσει,ούτε καν μου χε δώσει το χέρι κι είχε αρχίσει να μιλά με φυσικότητα για μένα,για τον ίδιο,για την οικογένειά του,ακόμα και για τη μητέρα μου.Εκείνη η φυσικότητα ήταν βάλσαμο,πραγματική παρηγοριά.Ήταν ο καλύτερος φόρος τιμής που μπορούσε να δοθεί στη μητέρα μου και σε μένα.Είναι μόνο μια λεπτομέρεια,ένα ασήμαντο επεισόδιο,το ξέρω,αλλά συνέβη σε μια στιγμή που ο πόνος σε κάνει ιδιαίτερα ευαίσθητο..»l

 

 

 

Advertisements

Η ανακωχή… Μάριο Μπενεντέτι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s