Πιστοποιητικό θανάτου

Εκδοτικός οίκος «Αλκή»
1988

g1
Αγανάκτησα με τον εαυτό μου, σε τελική ανάλυση δεν ζούμε για ένα κείμενο, για έναν πίνακα ή για μια καλή παράσταση. Ούτε για μια ιδέα, ή για την Ιστορία. Υπάρχουμε για να ζούμε τη ζωή, και η ζωή δεν είναι μαθηματικός τύπος. Η ζωή δεν είναι πουθενά αλλού, αλλά δω πέρα, δίπλα μας, μ’ ένα σωρό ατέλειες είναι αλήθεια μα και με πλούσιες και πολλαπλές τις προκλήσεις υποσχέσεων. Στο χέρι του καθένα βρίσκεται το ξεκίνημα για να ομορφήνει το ταξίδι του και η απλότητα στην κίνηση είναι κατάκτηση ουσίας για μένα. Όταν «συμβεί» και νοιώσεις την αισθαντικότητα της ζωής, έστω για μια στιγμή, δεν θέλεις να πεθάνεις και αν κάποτε έλεγα «να πεθαίνουμε και να φωνάζουμε τι ωραία που πεθαίνουμε» εννοούσα πως είναι στο χέρι μας να ζήσουμε όμορφα.
Άξιο σημασίας είναι για μένα νάσαι παντού έτοιμος. Δεν ξέρω ακριβώς για ποιο λόγο. Έχω βαθεία όμως την πεποίθηση πως όλα συμβαίνουν ξαφνικά και για να το νοιώσεις, χρειάζεται βαθειές επεξεργασίες και θα πω και κάτι που δεν μ’ αρέσει, άλλα οφείλω να το παραδεχτώ πως σε τέτοιες ιστορίες, σε τέτοιες φιλοδοξίες αν θέλετε, περνάς μέσα από ένα μεγάλο και τρανταχτό πόνο, μέσα από μια μεγάλη αρρώστια. Κι αν το τέλος είναι η ερημιά μη σε φοβίζει. Μονάχα έτσι νομίζω πως μπορείς σε μια πιο απλή και περισσότερο ουσιώδη σχέση με τον άλλο και το περιβάλλον σου. Χρειάζεται χρόνος και απόσταση. Καθώς και τόλμη γιατί θάχεις να κάνεις με σένα, που είσαι εσύ και οι άλλοι και αυτές οι μάχες ας μη υποτιμούνται είναι δύσκολες και ζόρικες. Είναι βία αυτό, ας μη γελιόμαστε. Ίσως η πιο σκληρή βία είανι η απόσταση, του να μη δίνεις και να μη σου δίνουν συμμετοχή. Και δεν μιλώ για μύθους.

Μπορεί να σε πόνεσαν και οριακά πολλές φορές, με σημάδια μεγάλα και βαθειά. Μπορεί να σε κακοποίησαν ανεπανόρθωτα που λένε. Μπορεί να σε φέραν στο χείλος της αυτοκτονίας ή το «να πεθάνεις σαν ήρωας». Τίποτα όμως δεν καταφέρανε, όπως λεω και εγώ σε ένα κομμάτι αρχικό. Τίποτα, μονάχα μεις για μια ακόμη φορά – και δω μιλάω για τους φίλους μου ακόμη και για αυτούς που στιγμές – στιγμές φτύνουν τον εαυτό τους με πράξεις ανεπίτρεπτες για αυτούς- και νομίζω πως είναι η πρώτη φορά που εμείς το εννοώ- αποδείξαμε στον εαυτό μας πως είναι επιλογή ο δρόμος μας, η ανηφόρα μας, και δεν είναι αποτέλεσμα μια ανικανότητος. Αυτό, ας μη περάσει στο ντούκου που λεν.
Για αυτούς, για όσους ακόμη αμφιβάλουν ας σιγουρευτούν, με τον τρόπο τους και το ρυθμό τους και ύστερα το ξαναλέμε, αλλού πια και ας μείνουμε για πάντα. Ή αν θέλετε κι άλλα λόγια και δω ξαναμιλώ πάλι στους φίλους μου, ας ξαναγίνουν τα ίδια πράγματα, που ξεκίνησαν κάποτε, και ας βιωθούν μ’ άλλο τρόπο. Πιο ισορροπημένα και χωρίς εξτρεμισμούς, και σε ξέρετε που θα βρείτε τα ταίρια σας και όχι το κοινό σας. Το σίγουρο είναι πως εγώ δεν είμαι και όχι για κανένα άλλο λόγο- από τους αμετανόητους είμαι και στο σημείο αυτό φθάνω στα άκρα- αλλά γιατί εγώ θέλω πάντα να φεύγω. Στο σημείο αυτό ας αμφισβητηθώ γιατί είναι βαριά η ιστορία το πρωί να ξέρεις πως φεύγεις.
Ήθελα να συνεχίσω και χαριτολογώντας το λόγο μου να σας φωτίσω τις μαύρες ψυχές σας με «Ιστορίες» διάφορες. Με «Ιστορίες» για αυτούς τους Εγκληματίες πούναι η αναπνοή και η ζωογόνος κίνηση αυτών κατέχουν και πως χωρίς αυτούς θα έσβηνε η κοινωνία αυτή, μα και πως σβήνουν αυτοί οι εγκληματίες την κοινωνία αυτή. Θα έλεγα και για τους Μαθηματικούς που πουλάνε «φύκια – για μεταξωτές κορδέλες» πως βασίζονται στην Θεολογία, μια που, όταν ξεπερνούν τους Ισολογισμούς και τους προϋπολογισμούς, φτάνουν στο σημείο που για να προχωρήσουν βασίζονται στο «αυταπόδεικτο» στο αξίωμα. Θα έλεγα για τους τελευταίους σπασμούς πούχε πάνω μας ένας εμφύλιος και για το Αριστερό Πνεύμα, που έσβησε σαν Ιστορική πραγματικότητα στην Κολοπαιτινίτσα ακόμη και στις πιο ακραίες εκδοχές. Εκδοχές που είχαν μπει σε κάθε συλλογικό (πολιτικό) κύτταρο, καθώς και για την απάτη των γουρουνίσιων ματιών αυτών των «ακραίων φιλελεύθερων στοιχείων». Θα έλεγα για Ανθρώπινες Ιστορίες άξιες και μοναδικές που έμειναν «άφωνες» γιατί ήταν δεμένες καθώς και άλλες που οι άνθρωποι απέκτησαν από τα πολλά βαρέματα «δικαστική αντίληψη ζωής».

Θα έλεγα για τους μεταφυσικούς επαναστάτες που γεμίζουν σιγά- σιγά τις μέρες μας. Θα έλεγα και για το πώς κλείνουν το στόμα των συμπαραστατών οι φυλακισμένοι, όταν παίρνουν την υπόθεση στα χέρια τους και καινε τα κάτεργά τους λέγοντας απλά, προς αυτούς, πως και σεις μπορείτε να κάψετε την δική σας φυλακή. Θα έλεγα πολλά ακόμη, για το μετάξι πούφερα από τις Ινδίες και το χάρισα σε μια γυναίκα και αυτή το αχρήστευσε γιατί οι φιλοδοξίες οδηγούν σε ανωτέρα σημεία. Ακόμη και για τις αγάπες πούκανα και που τις τρομοκρατούσα γιατί πίσω μου κουβάλαγα 10 Διμοιρίες κουμπουροφόρων, αλλά τα χείλια μου πάγωσαν και το κορμί μου έπαθε αγκύλωση. Και η μέρα που ξημερώνει σου λεει πως τα φαντάσματα «δεν υπάρχουν πια» γιατί τα παιδιά μεγάλωσαν και αυτή η παιδική αθωότητα δεν ξέρω πια αν κρατήθηκε ζωντανή και έτοιμη να απαιτήσει. Γιατί μεγαλώσαμε λίγο και το μυαλό μας, η σοφία μας, λεει πως δεν πρέπει νάχουμε απαιτήσεις από τους άλλους. Μα η μέρα που ξημερώνει σε κοιτάει ειρωνικά και σου λεει πως τέτοιες θύμησες μονάχα την ερημιά σου θέλουν να κάνουν πιο έρημη.
Και κλείνω με την Ερμηνεία της Αρχής (για να ολοκληρωθεί και ο κύκλος) πως η παραδοξολογία είναι ο πιο ζωντανός τρόπος μετάβασης γιατί απαιτεί «παρουσία βιώματος». Γιατί όταν το ένα αναιρεί το άλλο, αυτό που μένει και μεταβιβάζεται είναι αυτό που γίνεται. Άρα για να το δεχθείς πρέπει εμπειρικά να είσαι παρών. Και δω πην πάθανε όλοι εκείνοι οι εκπαδευτικοί που ψάχνουν τρόπους να μεταβιβάσουν το «γνωστικό της ανθρώπινης εμπειρίας» μέσα από νοητές μεθόδους, καλουπομένες οι περισσότερες σε κρατικές σκοπιμότητες.
Μα αυτά είναι μαλακίες, θα μου πεις, και γω θα συμφωνήσω μαζί σου, πως για σένα αυτά είναι μαλακίες,. Γιατί και συ μόνος είσαι και έρημος. Και ότι θες πες.

Σ’ αυτή τη νεκρούπολη που το πιο απολαυστικό πράγμα είναι ο ύπνος μόνο πιστοποιητικά θανάτου μπορείς να βγάζεις. Για νάσαι ακόμη ζωντανός.

Αντί βιογραφικού κείμενο του Λεωνίδα Χρηστάκη από το βιβλίο – μπροσούρα «Η δική μας Άγιοι» εκδόσεις Χάος και Κουλτούρα 1999

Advertisements

Πιστοποιητικό θανάτου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s