Η Εξέγερση της Κρονστάνδης του Μάρτη του 1921, ξεκίνησε σαν μια γενικευμένη έκφραση αλληλεγγύης προς τους απεργούς εργάτες της Αγίας Πετρούπολης. Οι Ναύτες και οι στρατιώτες της Κρονστάνδης υπήρξαν ιστορικά τα πιο επαναστατικά στοιχεία στη Ρωσία. Αυτοί αποτέλεσαν την κύρια δύναμη των Μπολσεβίκων στον αγώνα ενάντια στην Προσωρινή Κυβέρνηση του Κερένσκι. Είχαν δώσει την δυνατότητα στο Μπολσεβίκικο Κόμμα να ανατρέψει την Συντακτική Συνέλευση και να αυτοανακηρυχθούν νέα εξουσία, με τον Λένιν και τον Τρότσκι ως δικτάτορες του Κρεμλίνου. Ο Τρότσκι είχε επανειλημμένως διακηρύξει ότι χωρίς τους ναύτες της Κρονστάνδης οι Μπολσεβίκοι θα ήταν ανίσχυροι. Αποκάλεσε τους Κρονστανδιώτες “το καμάρι και η δόξα της Επανάστασης”.

Οι στρατιώτες και οι ναύτες της Κρονστάνδης είχαν κοινό σκοπό με τους εργάτες στην Οκτωβριανή Επανάσταση, αγωνίστηκαν στο πλάι τους, μοιράστηκαν τους κινδύνους, την πείνα σαν πραγματικά αδέλφια. Δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι όταν μια γενική απεργία ξέσπασε στην Πετρούπολη στις 24 Φλεβάρη του 1921, οι Κρονστανδιώτες σοκαρίστηκαν, όπως και ολόκληρη η χώρα. Πριν λίγο καιρό, οι εργάτες της Πετρούπολης με τη βοήθειά τους, έσωσαν τη Πετρούπολη από τον στρατό του Yudenitch και σώζοντας την Πετρούπολη έσωσαν επίσης τη Μόσχα και την Επανάσταση. Οι Μπολσεβίκοι χρωστάν γι’ αυτό πολλά στο προλεταριάτο της Πετρούπολης. Οι τεχνίτες, οι μηχανικοί και οι εργαζόμενοι υπηρέτησαν σε πολλά μέτωπα· ήταν η πραγματική εμπροσθοφυλακή της Επανάσταση και θυσίασαν το αίμα τους και ότι είχαν για τον επαναστατικό σκοπό.

Αλλά οι συνθήκες στα εργοστάσια και τους μύλους της Πετρούπολης είχαν γίνει ανυπόφορες. Η εργασία ήταν σκληρή, το συσσίτιο πενιχρό και καθόλου ρούχα δεν χρησιμοποιούνταν για τη προστασία των εργατών από το τρομερό κρύο. Η διακυβέρνηση των Μπολσεβίκων ήταν πιο σκληρή και το βαρύ της χέρι γινόταν αισθητό όλο και περισσότερο από τους εργάτες. Αλλά περίμεναν υπομονετικά για την εκπλήρωση των μπολσεβίκικων υποσχέσεων. Μια πιο ελεύθερη διοίκηση τους είχε επίσημα υποσχεθεί, καλύτερα συσσίτια και πιο ανθρώπινη μεταχείριση, μεγαλύτερη ελευθερία και περισσότερη δικαιοσύνη – όταν ο εμφύλιος πόλεμος τελείωνε και σταματούσαν τα πολεμικά μέτωπα.

Ο καιρός πια πέρασε. Οι στρατιώτες επέστρεψαν από όλα τα μέτωπα και οι περισσότεροι επέστρεψαν στις εργασίες τους στα αγροκτήματα και τις βιομηχανίες. Περισσότερα είδη ήταν διαθέσιμα και καλύτερα μέσα μεταφοράς. Οι εργάτες της Πετρούπολης, που υπέφεραν περισσότερο υπολογίζοντας τον πόλεμο, την επανάσταση και την εμφύλια σύγκρουση, περίμεναν ανυπόμονα η Μπολσεβίκικη Κυβέρνηση να πραγματοποιήσει τις υποσχέσεις της.

4

Περίμεναν υπομονετικά για πολύ καιρό, αλλά μάταια. Η ανεπάρκεια και κακοδιοίκηση των Μπολσεβίκων συνεχίστηκε, η αδιαφορία τους για τα βάσανα της χώρας παρέμεινε απαράλλαχτη και η κυριαρχία του τρόμου γινόταν κάθε μέρα χειρότερη.

Στο τέλος, συνειδητοποιώντας ότι η ζωή δεν μπορούσε να συνεχιστεί έτσι και ότι η κυβέρνηση παρέμενε αδρανής, οι εργάτες της Πετρούπολης αποφάσισαν να συγκεντρωθούν και να συσκεφθούν σχετικά με τις ανάγκες τους και τους τρόπους εξάλειψης της πείνας και της δυστυχίας. Συγκάλεσαν γι’ αυτό το σκοπό μια συνέλευση, αλλά η Κυβέρνηση της Πετρούπολης, με τον Zinoviev επικεφαλή, γρήγορα την κατέστειλε. Φυσικά οι εργάτες εξοργίστηκαν από αυτές τις αδικαιολόγητες και δεσποτικές μεθόδους. Καλέστηκαν νέες συνελεύσεις, αλλά και αυτές απαγορεύτηκαν από τους Μπολσεβίκους. Οι εργάτες πραγματικά αγανάκτησαν. Κατήγγειλαν τους Μπολσεβίκους πως πρόσφεραν περισσότερη αντεπαναστατική συναίνεση στους καπιταλιστές της Ευρώπης και της Αμερικής και ότι έκαναν τους χειρότερους συμβιβασμούς μαζί τους, αλλά ταυτόχρονα αρνούνταν ακόμη και τα στοιχειώδη δικαιώματα των εργατών της Ρωσίας. Σ’ ολόκληρη τη Ρωσία και ιδιαίτερα στο προλεταριάτο της Πετρούπολης, που ήταν το πιο ευφυές τμήμα των ρωσικών μαζών, άρχισε να αναπτύσσεται δυσαρέσκεια ενάντια στους Μπολσεβίκους.

Στάλθηκαν επιτροπές στον Zinoviev για να συζητήσουν τα ζητήματα που υπήρχαν και να βρεθούν φιλικοί τρόποι αντιμετώπισης των προβλημάτων. Ωστόσο, ο “αυτοκράτορας” αρνήθηκε ακόμη και τη συνάντηση μαζί τους. Τελικά, για να αναγκάσουν τη κυβέρνηση να μελετήσει τα αιτήματά τους οι εργάτες της Πετρούπολης κάλεσαν την απεργία. Οι πρώτοι που εγκατέλειψαν τις δουλειές τους ήταν οι εργαζόμενοι στο εργοστάσιο πυρομαχικών Patronny. Τους ακολούθησαν οι εργάτες των μύλων Trubotchny και Baltiysky. Η κυβέρνηση της Πετρούπολης, αντί να ακούσει τους απεργούς δημιούργησε μια ειδική “Επιτροπή Άμυνας” για να καταστείλει το απεργιακό κίνημα.

Η επιτροπή άμυνας κήρυξε αμέσως τους απεργούς αντεπαναστάτες, τους κράτησε μακριά από τα εργοστάσια και τους στέρησε το συσσίτιο, γεγονός που σήμαινε λιμοκτονία για αυτούς και τις οικογένειές τους. Οι διαδηλώσεις των απεργών δέχτηκαν επίθεση από τον στρατό, οι συλληφθέντες πολλαπλασιάζονταν καθημερινά και σ’ ολόκληρη την πόλη κηρύχτηκε ο στρατιωτικός νόμος. Οι θάνατοι στα χέρια της Τσέκα (στμ: η μυστική αστυνομία των μπολσεβίκων), από την πείνα και το κρύο έγιναν καθημερινά φαινόμενα.

Αυτά τα γεγονότα στην Πετρούπολη ήταν αυτά που ξεσήκωσαν τους ναύτες και τους στρατιώτες της Κρονστάνδης. Ένιωθαν πως κάτι ήταν τραγικά λανθασμένο αν το επαναστατικό προλεταριάτο της Πετρούπολης μπορούσε να έχει τέτοια αντιμετώπιση από τους Μπολσεβίκους. Αλλά αρνήθηκαν να πάρουν θέση στο ζήτημα μέχρι να ερευνήσουν οι ίδιοι την κατάσταση. Αν τα αιτήματα των εργατών ήταν υπερβολικά ή αδικαιολόγητα, διακήρυξαν οι ναύτες, η Κρονστάνδη δεν θα τους παρείχε καμία βοήθεια.

Μια επιτροπή ναυτών έφτασε κρυφά στην Πετρούπολη και διερεύνησε τα αιτήματα και τις απαιτήσεις των εργατών. Η αναφορά της επιτροπής κατατέθηκε σε μια δημόσια συνέλευση των ναυτών, στρατιωτών και εργατών της Κρονστάνδης, η οποία έλαβε χώρα στην πλατεία Yakorny την πρώτη του Μάρτη. Η μαζική συνέλευση, προεδρευόμενη από τον Πρόεδρο του Σοβιέτ της Κρονστάνδης, τον Κομμουνιστή Vassilenko, ενέκρινε ψήφισμα αλληλεγγύης στους εργάτες της Πετρούπολης και ζήτησε ριζικές μεταρρυθμίσεις στις καταχρήσεις εξουσίας των Κομισάριων, καθώς και παροχή μεγαλύτερων ελευθεριών από τη κυβέρνηση των Μπολσεβίκων.

5

Ο πρόεδρος Kalinin, που ήταν παρόν στη συνέλευση, και ο Κομισάριος Kuzmin, επικεφαλής του Στόλου της Βαλτικής που ήταν αγκυροβολημένος στη Κρονστάνδη, κήρυξαν τους ναύτες και τους φαντάρους του Κόκκινου Στρατού αντεπαναστάτες, επειδή ζητούσαν ελεύθερες εκλογές για την εκλογή νέων εκπροσώπων στο Σοβιέτ της Κρονστάνδης.

Η Κρονστάνδη διόρισε μια Επιτροπή 30 ατόμων για να καλέσει τον Zinoviev να συζητήσουν την κατάσταση. Η επιτροπή συνελήφθη αμέσως μόλις προσέγγισε την πόλη. Ήταν το πρώτο χτύπημα της Κυβέρνησης των Μπολσεβίκων εναντίον της Κρονστάνδης η οποία τόλμησε να εκφράσει την αλληλεγγύη της στους πεινασμένους εργάτες της Πετρούπολης.

Από αυτή τη στιγμή και μετά η κατάσταση εξελίχθηκε ραγδαία. Το Σοβιέτ της Πετρούπολης, κάτω από τον απόλυτο έλεγχο του Zinoviev, κήρυξε τους ναύτες και τους εργάτες της Κρονστάνδης αντεπαναστάτες που δουλεύουν για τα συμφέροντα Τσαρικών στρατηγών. Την ίδια μέρα ο Λένιν και ο Τρότσκι έδωσαν τελεσίγραφο στη Κρονστάνδη να “παραδοθεί” και ο Τρότσκι τη γέμισε με προκηρύξεις που πέταξε ένα στρατιωτικό αεροπλάνο, απειλώντας ότι” θα τουφεκιστείτε όλοι σαν πέρδικες”.

Η Κρονστάνδη ζήτησε μόνο δικαιοσύνη για τους απεργούς της Πετρούπολης και επανόρθωση των κακών που προκάλεσαν οι Κομισάριοι. Ήταν έτοιμοι να εκλέξουν ένα νέο Σοβιέτ στην πόλη τους και επέμειναν στο δικαίωμά τους να δράσουν χωρίς την ανάμειξη των Μπολσεβίκων. Οι ναύτες και οι στρατιώτες της Κρονστάνδης εξέδωσαν πολυάριθμες προκηρύξεις και δημοσίευσαν μια ημερήσια εφημερίδα, επιβεβαιώνοντας την αφοσίωσή τους στο Σοβιετικό σύστημα και την πίστη τους στο Κομμουνιστικό Κόμμα, δηλώνοντας ξανά και ξανά ότι ζητούσαν απλά και μόνο τα επαναστατικά δικαιώματά τους ως προλετάριοι. Κάλεσαν επανειλημμένα τους Μπολσεβίκους να επιλύσουν τη διαμάχη τους με αδελφικό τρόπο, ορκιζόμενοι ότι η Επανάσταση και οι σκοποί της τους ήταν ιεροί και διακηρύσσοντας σε ολόκληρη τη χώρα: “Δεν θέλουμε αιματοχυσία”!

Η πίστη των Κρονστανδιωτών στην επαναστατική ακεραιότητα της Μπολσεβίκικης αρχής, ήταν τραγική. Και την ίδια ώρα που οι Κρονστανδιώτες παρέμεναν σταθεροί στην πρόθεσή τους να πείσουν του Μπολσεβίκους για την πίστη και την αφοσίωσή τους στο Κομμουνιστικό Κόμμα, οι τελευταίοι διέταξαν μυστική επίθεση κατά τη διάρκεια της νύχτας, ενάντια στην ανυποψίαστη Κρονστάνδη.

Η επίθεση ηγήθηκε από την Τρότσκι, με τη βοήθεια του εμπειρογνώμονα Κομισάριου Tukhatchevsky, έναν πρώην τσαρικό στρατηγό. Μεραρχίες της Τσέκα, φορώντας λευκές στολές ώστε να μην ξεχωρίζουν μέσα στο χιονισμένο τοπίο του ποταμού Neva και παραμένοντας αθέατοι στο σκοτάδι της νύχτας, επιτέθηκαν ταυτόχρονα από τρεις πλευρές στη Κρονστάνδη και τελικά εισέβαλαν στη πόλη. Επίλεκτα Μπολσεβίκικα στρατεύματα συνέχισαν τη σφαγή στους δρόμους, χωρίς να ξεχωρίζουν άντρες και παιδιά. 14.000 ζωές θυσιάστηκαν σε εκείνη την αδελφοκτόνα σύγκρουση. Για μέρες και νύχτες τα δάση γύρω από την Πετρούπολη αντηχούσαν από τις “ασκήσεις βολής” των Τσεκιστών: ήταν οι επιζώντες της Κρονστάνδης που εκτελούνταν προς δόξαν των Μπολσεβίκων δικτατόρων.

6

Το κίνημα της Κρονστάνδης ήταν αυθόρμητο, απροετοίμαστο και ειρηνικό. Το ότι μετατράπηκε σε ένοπλη σύρραξη, με τραγική κατάληξη μέσα στο αίμα, οφείλεται εξ’ ολοκλήρου στον Μπολσεβίκικο δεσποτισμό.

Η εμπειρία της Κρονστάνδης, όπως και της Παρισινής Κομμούνας, αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι η κυβέρνηση -όπως και αν ονομάζεται, ότι κι αν διακυρήσει – είναι πάντα ο θανάσιμος εχθρός της ελευθερίας και της δικαιοσύνης του λαού. Το κράτος δεν έχει ψυχή και αρχές. Δεν έχει παρά έναν και μόνο σκοπό: να ασφαλίσει την εξουσία και να τη διατηρήσει, με κάθε κόστος.

Η Κρονστάνδη επανέλαβε τα θανάσιμα λάθη των Κομμουνάρων του Παρισιού. Οι τελευταίοι δεν ακολούθησαν τη συμβουλή των πιο διορατικών και νηφάλιων επαναστατ5ών που ζητούσαν την άμεση επίθεση στις Βερσαλίες όσο η Κυβέρνηση του Θιέρσου ήταν ακόμη αποδιοργανωμένη. Σπατάλησαν πολύτιμο χρόνο και δεν έφεραν την επανάσταση μέσα στη χώρα, σε κάθε της άκρη. Ούτε οι Παριζιάνοι εργάτες του 1871 ούτε οι Κρονστανδιώτες ναύτες δεν επεδίωξαν την κατάργηση της κυβέρνησης. Οι Κομμουνάροι ήθελαν μερικές συγκεκριμένες δημοκρατικές ελευθερίες και πίστεψαν ότι μια αμυντική στάση θα ήταν αρκετή για την προστασία από τον εχθρό. Απέτυχαν να αναλάβουν την επίθεση και αυτό αποδείχτηκε η αιτία της καταστροφής τους.

Η Κρονστάνδη επίσης ζήτησε μόνο κάποιες μεταρρυθμίσεις. Οι ναύτες αρνήθηκαν να υιοθετήσουν επιθετική στάση ακόμη και αφού είχε ήδη γίνει ξεκάθαρο ότι οι Μπολσεβίκοι ετοιμάζονταν να τους εξολοθρεύσουν. Παρέμειναν στην άμυνα και έτσι έχασαν τη κατάλληλη στιγμή για τη νίκη. Ολόκληρη η Ρωσία ήταν πικρά ανταγωνιστική στη Μπολσεβίκικη τυραννία και φλογερά αλληλέγγυα με τους Κρονστανδιώτες. Αλλά οι τελευταίοι μιλούσαν για “ειρήνη και κατανόηση”, ενόσω η κυβέρνηση των Μπολσεβίκων παρέτασσε εναντίον τους το πυροβολικό. Στην Παρισινή Κομμούνα, όπως και στη Κρονστάνδη, η τάση προς παθητικές, αμυντικές τακτικές και η έλλειψη επαναστατικής διορατικότητας, αποδείχθηκαν μοιραίες.

Η Κομμούνα του Παρισιού και η Κρονστάνδη ηττήθηκαν. Αλλά ηττήθηκαν νικηφόρα μέσα στον ιδεαλισμό και την ηθική τους αγνότητα, τη γενναιοδωρία και την ανώτερη ανθρωπιά τους. Το μέλλον τους ανήκει.

Όπως και η Παρισινή Κομμούνα, η Κρονστάνδη είναι υψίστης ιστορικής σημασίας. Σήμανε τον επιθανάτιο ρόγχο του Μπολσεβικισμού. Απέδειξε σε ολόκληρο τον κόσμο ότι η Μπολσεβίκικη δικτατορία και η Ρώσικη Επανάσταση είναι αντίθετες, αμοιβαία αποκλίνουσες. Η Κρονστάνδη ήταν η πρώτη λαϊκή απόπειρα απελευθέρωσης από την τυραννία του Κρατικού Σοσιαλισμού. Ήταν το πρώτο βήμα προς την Τρίτη Επανάσταση που ήταν αναπόφευκτη στη Ρωσία. Μακάρι το Διεθνές προλεταριάτο να πάρει τα διδάγματα από την Παρισινή Κομμούνα και την εξέγερση της Κρονστάνδης για να φέρει στην ανθρωπότητα αληθινή ελευθερία και ευημερία.

Το κείμενο αυτό του Berkman είναι σε μετάφραση της Συμμορίας με Προλεταριακή Μνήμη, με βάση το αγγλικό κείμενο που βρίσκεται στοAnarchy Archives.do4f645e37-538x330

 

Ακολουθεί ένα κείμενο του Νέστορα Μάχνο πάνω στην ιστορική μνήμη της εξέγερσης της Κροστάνδης και της αιματηρής καταστολής της από τον Κόκκινο Στρατό υπό τις διαταγές του Λέοντα Τρότσκυ. Λίγα χρόνια μετά την έναρξη της Επανάστασης του 1917, στο νησί της Κροστάνδης έμελλε το Μάρτη του 1921 να τεθεί η ταφόπλακα κάθε ελπίδας για πραγματική απελευθέρωση των εργαζομένων υπό την ηγεσία των Μπολσεβίκων.
H 7η Μαρτίου είναι μια οδυνηρή ημερομηνία για τους προλετάριους της αποκαλούμενης «Ένωσης των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών» που συμμετείχαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στα γεγονότα που διαδραματίστηκαν εκείνη την ημερομηνία στην Κροστάνδη. Η επετειακή ανάμνηση της ημερομηνίας εκείνης είναι εξίσου επίπονη για τους προλετάριους όλων των χωρών, γιατί επαναφέρει τη μνήμη εκείνου που οι ελεύθεροι εργαζόμενοι και οι ναυτικοί της Κροστάνδης, πιστοί στα ιδανικά της Ρώσικης Επανάστασης, απαίτησαν μέχρι θανάτου από τον Κόκκινο εκτελεστή τους -το «Ρωσικό Κομμουνιστικό Κόμμα» και το όργανό του, την «Σοβιετική» κυβέρνηση.
Η Κροστάνδη απαίτησε από τους δήμιους κρατιστές να δώσουν πίσω όλα όσα άνηκαν στους προλετάριους της πόλης και της επαρχίας, δεδομένου ότι αυτοί ήταν που είχαν πραγματοποιήσει την επανάσταση. Οι εξεγερμένοι της Κροστάνδης επέμειναν πάνω στην πρακτική εφαρμογή των ιδανικών της Οκτωβριανής Επανάστασης:
Ελεύθερα εκλεγμένα Σοβιέτ, ελευθερία του Λόγου και ελευθερία του Τύπου για τους εργάτες και τους αγρότες, τους αναρχικούς και τους αριστερούς Σοσιαλεπαναστάτες.
Το Ρωσικό Κομμουνιστικό Κόμμα το θεώρησε αυτό σαν αδιανόητη απειλή της θέσης που μονοπωλούσε στη χώρα, και αποκρύπτοντας το πρόσωπο του άνανδρου εκτελεστή πίσω από τη μάσκα του επαναστάτη και φίλου των εργαζομένων, αποκάλεσε τους ελεύθερους ναυτικούς και τους εργάτες της Κροστάνδης “αντεπαναστάτες” και έστειλε εναντίον τους δεκάδες χιλιάδες πειθήνιους μπράβους και σκλάβους: Chekists, Kursanty (μαθητευόμενοι αξιωματικοί του Κόκκινου στρατού – σημείωση του Alexandre Skirda) και μέλη του Κόμματος, προκειμένου να σφαγιασθούν αυτοί οι πραγματικοί μαχητές και επαναστάτες -οι εξεγερμένοι της Κροστάνδης- που δεν είχαν κάνει τίποτα για το οποίο να μπορούν να κατακριθούν από τις επαναστατικές μάζες, ενώ το μόνο παράπτωμά τους ήταν να αισθάνονται προσβεβλημένοι από τα ψέματα και την ανανδρία του Ρωσικού Κομμουνιστικού Κόμματος που ποδοπατούσε τα δικαιώματα των προλετάριων και της Επανάστασης.
Στις 7 Μαρτίου του 1921, στις 6:45 το απόγευμα, εξαπολύθηκε μια καταιγίδα πυρών πυροβολικού ενάντια στην Κροστάνδη. Όπως ήταν φυσικό και αναπόφευκτο, οι εξεγερμένοι της Κροστάνδης απάντησαν αμυνόμενοι, παλεύοντας όχι μόνο για τις δικές τους διεκδικήσεις, αλλά και για λογαριασμό των άλλων προλετάριων της χώρας που αγωνίζονταν για τα δικαιώματα που κατέκτησαν με την Επανάσταση και ποδοπατήθηκαν αυθαίρετα από τις μπολσεβικικές αρχές.
Ο αγώνας τους βρήκε απήχηση σε ολόκληρη την υποδουλωμένη Ρωσία που στάθηκε έτοιμη να υποστηρίξει τη δίκαιη και ηρωική πάλη τους, αλλά ήταν δυστυχώς ανίκανη να τα καταφέρει, επειδή ήταν αφοπλισμένη, στυγνά εκμεταλλευόμενη και δέσμια της δουλείας από τις μονάδες καταστολής του Κόκκινου Στρατού και της Τσεκά, οι οποίες είχαν συνταχθεί με τρόπο ώστε να σπάσει το ελεύθερο πνεύμα και η βούληση της χώρας.
Είναι δύσκολο να υπολογιστούν οι απώλειες που υπέστησαν οι υπερασπιστές της Κροστάνδης και η άβουλη μάζα του Κόκκινου Στρατού, αλλά μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι έπεσαν πάνω από δέκα χιλιάδες νεκροί. Στην πλειοψηφία τους ήταν εργαζόμενοι και αγρότες, οι ίδιοι οι άνθρωποι που το Κόμμα των ψευτών είχε χρησιμοποιήσει προκειμένου να αρπάξει την εξουσία, δίνοντάς τους ψεύτικες υποσχέσεις για ένα καλύτερο μέλλον. Τους είχε χρησιμοποιήσει επί χρόνια για την εξυπηρέτηση αποκλειστικά των κομματικών συμφερόντων του, ώστε να επεκταθεί και να περιχαρακωθεί η κυριαρχία του πάνω στην οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας.
Ενάντια στην μπολσεβικική ολιγαρχία, η Κροστάνδη υπεράσπισε την ουσία του αγώνα των εργατών και των αγροτών στη Ρωσική Επανάσταση. Για τον ίδιο λόγο, οι ολιγαρχικοί εξολόθρευσαν τους εξεγερμένους της Κροστάνδης, κάποιους αμέσως μετά τη στρατιωτική νίκη, τους υπόλοιπους στα μπουντρούμια και στα κελιά που κληροδότησαν τα Τσαρικά και Αστικά καθεστώτα. Έτσι, η ημερομηνία της 7ης Μαρτίου εκλαμβάνεται σαν βαθιά οδυνηρή επέτειος για τους εργαζομένους όλων των χωρών.
Η επίπονη μνήμη των εξεγερμένων της Κροστάνδης που χάθηκαν κατά τη διάρκεια της μάχης και των επιζώντων που αφέθηκαν για να σαπίσουν στις μπολσεβικικές φυλακές αναζωπυρώνεται σ’αυτή την επέτειο, όχι μόνο για τους Ρώσους προλετάριους.
Αλλά αυτά τα θέματα δεν επιλύονται με θρήνους: εκτός από την επετειακή ανάμνηση της 7ης Μαρτίου, οι προλετάριοι κάθε χώρας θα πρέπει να οργανώνουν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας σε κάθε περιοχή για το αίσχος που διαπράχθηκε στην Κροστάνδη από το Ρωσικό Κομμουνιστικό Κόμμα ενάντια στους επαναστατημένους εργάτες και ναυτικούς, και να απαιτήσουν την απελευθέρωση των επιζώντων που αργοπεθαίνουν στις μπολσεβίκικες φυλακές ή βρίσκονται υπό κράτηση στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Φιλανδίας.

Νέστωρ Ιβάνοβιτς Μάχνο,
Μάρτης 1926

 

Advertisements

Η εξέγερση της Κροστάνδης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s