Ποιος σκόπελος απειλεί την επανάσταση του αύριο; Ο ίδιος που κατάφερε να συντρίψει και την επανάσταση του χθες: η αξιοθρήνητη δημοφιλία των αστών που φορούν το προσωπείο του λαϊκού ρήτορα. Λεντρύ-Ρολέν, Λουί Μπλαν, Κρεμιέ, Λαμαρτίν, Γκαρνιέ-Παγέ, Ντιπόν ντε λ’ Ερ, Φλοκόν, Αλμπέρ, Αραγκό, Μαράς!

Πρόκειται για την απάντηση που έστειλε ο Μπλανκί σε ένα αίτημα πρόποσης για την επίσημη δεξίωση της 25ης Φεβρουαρίου 1851, την επέτειο της Γαλλικής Επανάστασης του 1848. Σύμφωνα με όσα διηγείται ο Ένγκελς «ο Βαρθολομαίος, ένας εκ των διοικητών της πρώτης Γαλλικής Δημοκρατίας που αυτοαποκαλείτο μπλανκιστής, έπεισε τον Μπλανκί να στείλει μια πρόποση αλλά έλαβε μια υπέροχη επίθεση κατά της προσωρινής κυβέρνησης. Ο Βαρθολομαίος εξεπλάγην. Τελικά αποφασίστηκε να μην δημοσιευτεί το εν λόγω κείμενο».

Στην προσωρινή κυβέρνηση, που αποκλήθηκε Δεύτερη Γαλλική Δημοκρατία, συμπεριλαμβάνονταν πρώην βουλευτές (Jacques-Charles Dupont de l’Eure, Alphonse de Lamartine, Adolphe Crémieux, François Arago, Alexandre Auguste

Μαύρη λίστα! Απαίσια ονόματα που είναι γραμμένα με αίμα πάνω στους δρόμους ολόκληρης της δημοκρατικής Ευρώπης. Η προσωρινή κυβέρνηση είναι εκείνη που σκότωσε την Επανάσταση. Αυτή είναι υπεύθυνη και βαρύνεται για όλες τις συμφορές, για το αίμα τόσων χιλιάδων θυμάτων. Η αντίδραση έκανε απλά τη δουλειά της σφαγιάζοντας τη δημοκρατία. Το έγκλημα έγινε από τους προδότες που ο λαός εμπιστεύτηκε για καθοδηγητές του και εκείνοι τον παρέδωσαν στα χέρια της αντίδρασης. Άθλια κυβέρνηση! Παρά τις κραυγές και τις εκκλήσεις εισάγει τον φόρο των 45 σεντς προκαλώντας την απελπισμένη εξέγερση των χωρικών, διατηρεί επιτελεία βασιλοφρόνων και νόμους φιλοβασιλικούς. Προδοσία! [Η κυβέρνηση αυτή] καταδιώκει τους εργάτες του Παρισιού. Στις 15 Απριλίου φυλακίζει τους εργάτες της Λιμόζ, στις 27 του ίδιου μήνα πυροβολεί τους εργάτες της Ρουέν. Εξαπολύει τους βασανιστές τους, εξαπατά και καταδιώκει όλους τους αληθινούς δημοκράτες. Προδοσία! Προδοσία! Αυτή και μόνο αυτή φέρει το τρομερό κρίμα για όλα τα δεινά που εξολόθρευσαν την Επανάσταση. Ω! Αυτοί είναι οι πραγματικοί ένοχοι και οι πιο ένοχοι από όλους τους ενόχους είναι εκείνοι στο πρόσωπο των Ledru-Rollin, Louis-Antoine Garnier-Pagès και Pierre Marie de Saint-Georges), τρεις δημοσιογράφοι (Armand Marrast, Louis Blanc και Ferdinand Flocon) και ο εκπρόσωπος των εργατών Alexandre Martin, γνωστός ως «Albert».  οποίων ο λαός, εξαπατημένος από μεγαλόσχημους ρητορικούς λόγους, έβλεπε το σπαθί και την ασπίδα του. Πρόκειται για εκείνους που ανακήρυξε με ενθουσιασμό κριτές του μέλλοντός του. Αλίμονό μας εάν, την ημέρα του επόμενου λαϊκού θριάμβου, η επιείκεια των μαζών που εύκολα λησμονούν επιτρέψει την άνοδο στην εξουσία ενός από τους ανθρώπους που απέτυχαν στην αποστολή τους! Κάτι τέτοιο θα σήμαινε, για δεύτερη φορά, το τέλος της Επανάστασης. Οι εργαζόμενοι ας έχουν συνέχεια στο μυαλό τους αυτή τη λίστα με τα καταραμένα ονόματα! Και αν έστω και ένα εμφανιστεί ποτέ, μετά την εξέγερση, ας φωνάξουν όλοι με μια φωνή: προδοσία! Ομιλίες, κηρύγματα, προγράμματα όλα αυτά δεν είναι τίποτα άλλο παρά απάτες και ψέματα. Οι ίδιοι ταχυδακτυλουργοί θα επιστρέψουν μονάχα για να κάνουν το ίδιο κόλπο, χρησιμοποιώντας το ίδιο κουτί με τα ταχυδακτυλουργικά τρικ. Αυτό θα είναι το πρώτο στάδιο μιας νέας, αλυσιδωτής εξέγερσης, ακόμα πιο λυσσασμένης. Ανάθεμά τους αν τολμήσουν να ξαναεμφανιστούν ποτέ! Ντροπή και κρίμα στο ανόητο πλήθος που θα ξαναπέσει στα δίχτυα τους! Δεν αρκεί αυτοί οι 4 ταχυδακτυλουργοί του Φεβρουαρίου να πάρουν πόδι για τα καλά από το Δημαρχείο, θα πρέπει να προφυλαχθούμε από νέους προδότες. Προδοτικές θα είναι οι κυβερνήσεις εκείνες που όταν θα αναλάβουν την εξουσία στα προλεταριακά προπύργια δεν θα επιδιώξουν ευθύς αμέσως: 1ον : Τον αφοπλισμό των φρουρών της αστικής τάξης. 2ον : Τον εξοπλισμό και την οργάνωση εθνικής πολιτοφυλακής από όλους τους εργάτες.

Αναμφίβολα απαιτούνται και άλλα μέτρα, αλλά θα προκύψουν με φυσικό τρόπο από αυτήν την πρώτη πράξη που αποτελεί την απαραίτητη εγγύηση, την δικλείδα ασφαλείας για το λαό. Ούτε ένα όπλο δεν θα πρέπει να παραμείνει στα χέρια της αστικής τάξης. Διαφορετικά, δεν υπάρχει σωτηρία. Οι διάφορες ιδεολογίες που ανταγωνίζονται μεταξύ τους για να κερδίσουν την συμπάθεια των μαζών σήμερα, ίσως μια μέρα να μπορέσουν να υλοποιήσουν τις υποσχέσεις τους περί βελτίωσης της κατάστασης και ευημερίας, αλλά υπό την προϋπόθεση να μην αποτελούν ευσεβείς πόθους. Τα όπλα και η οργάνωση είναι το καθοριστικό στοιχείο της προόδου, το αξιόπιστο μέσον για την εξάλειψη της δυστυχίας. «Αυτός που κρατάει το μαχαίρι, αυτός και το πεπόνι!». Όσο εμείς θα γονατίζουμε μπροστά στις ξιφολόγχες, εκείνοι θα σαρώνουν τα άοπλα πλήθη. Μια Γαλλία στα  χέρια των ένοπλων εργατών θα σημάνει την έλευση του σοσιαλισμού. Με την παρουσία ενόπλων προλετάριων κάθε αντίσταση, κάθε εμπόδιο, κάθε αδυναμία, απλά εξαφανίζονται. Ωστόσο, για τους προλετάριους που αφήνονται να διασκεδάζουν κάνοντας ανόητες βόλτες στους δρόμους, φυτεύοντας δέντρα της ελευθερίας, ακούγοντας ηχηρούς δικανικούς λόγους, αυτό που τους περιμένει είναι αγιασμός για αρχή, βρισιές στη συνέχεια, σφαίρες στο τέλος και δυστυχία για πάντα. Ας αποφασίσει ο λαός!

 

Τίτλος πρωτοτύπου: Auguste Blanqui, Avis au peuple (le toast de Londres)

three-arsons

Advertisements

Προειδοποίηση προς τον λαό (Η πρόποση του Λονδίνου) 1 25.2.1851 του Αυγούστου Μπλανκί

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s