Εισπνοή εγώ,εκπνοή αυτός.Φωτιά εγώ,στάχτη αυτός και πάντα εκεί,δίπλα μου,πάνω μου.πίσω μου,μπροστά μου.Πάντα, από τη στιγμή που η φύση πάντρεψε το είναι μου με την ιδέα του.Κολάει το δέρμα μου,μυρίζει μούχλα ο αέρας,να δείς που κάπου εδώ γύρω είναι πάλι.Να σβήσω το φώς να δώ τη λάμψη του ή όχι,όχι!
Δεν φοβάμαι,δεν τον φοβάμαι,άλλωστε είναι ότι πιο δικό μου.Από τότε μάλιστα που πέθανε ο πατέρας μου..Ήταν σαν να πήρε από το χέρι τη παιδικότητά μου σαν διακορευτής ανηλίκων κουνώντας από μακριά κάτι γυαλιστερό για να τον πλησιάσει…Από τότε είμαστε αχώριστοι.
Φύγε για λίγο,φύγε μακριά για μια εβδομάδα έστω…Ξέχασέ με,αφού στο τέλος πάντα κερδίζεις.Πες μου εσύ ήσουν κάτω από το κρεβάτι όταν έκλεινε το φως του δωματίου η μάνα μου:Πες μου!Εσύ με έπιανες από το πόδι όταν το ξεχνούσα έξω από το σεντόνι κάνοντάς με να μουδιάζω ολόκληρος;Όταν ήθελα να φωνάξω βοήθεια τη μιλιά μου εσύ μου την έπαιρνες;Τί σε ρωτάω;Eσύ ήσουν,με στοίχειωνες λίγο-λίγο μέχρι να με κάνεις κτήμα σου.
Φύγε και άσε τα πιόνια μας όπως είναι και θα συνεχίσουμε να παίζουμε από κει που τ αφήσαμε.Δεν ακούει,το νοιώθω,η σκέψη μου σαν ηχώ μέσα στο χάος του μυαλού μου.Δεν θα φύγει και είναι η σειρά μου να παίξω.
Αχ πληγή μου,αχ βαθειά μου πληγή,πως να αντέξω αυτό το βάσανο,έχει γεμίσει το στόμα μου χολή,τί πικρίλα είναι αυτή.Σαν να χει μπήξει μέσα μου ένα μαχαίρι και να το γυρίζει,να το γυρίζει και κει που πάω να ξεψυχήσω κάτι κάνει και…
Ποιά αγάπη;Ποιά αγκαλιά;Tα πήρε και αυτά.Του τά δωσα,εγώ φταίω.Του είπα!Πάμε μαζί, άφησέ την εκείνη,δεν μπόρεσα να τον δελεάσω..Και εγώ εκείνη θα έπαιρνα,η ψυχή της μοσχοβολούσε.Τί να την κάνει τη καβουρνιασμένη τη δική μου..Εγώ φταίω,εγώ,αν…
Το πιάνο της…έρχεται αυτός εδώ και δύο χρόνια και παίζει αντί για εκείνη,φύγε!!Μην τ αγγίζεις!Δεν είναι εκείνη,είναι αυτός.Παίζει τις ίδιες μελωδίες, μα εκείνη τις ψυθίριζε καθώς έπαιζε,αυτός μόνο παίζει.
Ποιός είναι αυτός στον καθρέφτη;Δεν είμαι εγώ!Πώς με έκανε έτσι το πρωτοπαλίκαρό του;Σαν χθές ήταν που κρατούσες τον γιό μας γελώντας σαν αγία,σαν χθές ήταν που κάναμε έρωτα,σαν χθές…Ο γιός μας..Πάνε μήνες που έχουμε να μιλησουμε,από τότε που έφυγες διαλυθήκαμε,εσύ μας κρατούσες..Μου λείπεις,μου λείπεις!
Πονάνε τα κόκκαλά μου,η υγρασία θα φταίει.Είναι σειρά μου να παίξω.Θα φύγεις;
Άσε φεύγω εγώ…

Ja.Br.

Advertisements

Φύγε για λίγο..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s