Ο κανίβαλος είναι εξοργισμένος. Ακόμη ταράσσεται και τρέμει όταν θυμάται τις προηγούμενες μέρες: εκατοντάδες πρόσφυγες να κατακλύζουν την κεντρική πλατεία της γειτονιάς του. Ο κανίβαλος μισεί τους πρόσφυγες. Τους ξένους. Να φύγουν, να πάνε αλλού! Τους μισεί ακόμη και όταν αυτοί φεύγουν όντως –έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν σκέφτηκαν να μείνουν εδώ. Ο κανίβαλος δεν πτοείται, δεν τον νοιάζει. Δεν συγκινείται ούτε από ετοιμόγεννες γυναίκες, ούτε από μικρά παιδιά (στον κανίβαλο γενικότερα δεν αρέσουν τα μικρά παιδιά). Δεν τρεμοπαίζει καν το μάτι του όταν αντικρίζει ανθρώπους εξαντλημένους, ταλαιπωρημένους, νηστικούς. Ο κανίβαλος είναι ο άνθρωπος που ποτέ του δεν έκανε το τόσο δα για οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο. Είναι δηλαδή γνήσιος κανίβαλος.
Ο κανίβαλος άφριζε. Όμως είναι πονηρός κανίβαλος, όχι όποιος και όποιος. Στην αρχή διέδιδε ότι οι πρόσφυγες αφοδεύουν δημοσίως στην πλατεία. Δεν ήταν αλήθεια φυσικά, πώς θα μπορούσαν άνθρωποι που έχουν ταμπού με τη γύμνια ν’ αφοδεύουν δημοσίως; Όμως ήταν επικίνδυνο ψέμα, όλοι περνούσαν από την πλατεία και έβλεπαν την αλήθεια. Έτσι μετά από λίγο καιρό άρχισε τις γαλιφιές: πόσο ταλαιπωρούνται οι άνθρωποι και δεν είναι κατάλληλο μέρος γι’ αυτούς και… (και μέσα του σκεφτόταν, μακάρι όχι μόνο να ψοφήσουν αλλά να πάνε κάπου αλλού να ψοφήσουν και δεν με νοιάζει ποσώς). Πότε νοιάστηκε κανίβαλος για την ανθρώπινη ζωή;
Είδε και αποείδε ο κανίβαλος και τίποτα δεν γινόταν. Και πέταξε τη μάσκα να προβάλλουν οι ρυτίδες και τα σκυλόδοντα και οι μορφασμοί που μόνο ένας γνήσιος κανίβαλος μπορεί να έχει. Και πήγε και βρήκε τους υπόλοιπους της φυλής του, εκείνους που δοξάζουν το αίμα και την τιμή της αληθινής κανιβαλοσύνης. Πρόβλημα βέβαια, γιατί το κόμμα της αληθινής κανιβαλοσύνης πήρε όλο κι όλο ενάμισι ψήφο ανά οικοδομικό τετράγωνο στη γειτονιά του. Τέλος πάντων, φώναξαν κι αυτούς της διπλανής γειτονιάς και μαζεύτηκαν 60 ολόκληρα άτομα. Και αγαλλίαζε η ψυχή του κανίβαλου που έβλεπε όλη τη φυλή συγκεντρωμένη. Και με μια φωνή ούρλιαζαν: η γειτονιά είμαστε εμείς!
Ο κανίβαλος γνωρίζει φυσικά ότι η πραγματική γειτονιά είναι οι μετανάστες. Τους μισεί, ακόμη και αν αυτοί είναι 25 χρόνια εδώ: ο κανίβαλος θα προτιμούσε να ζει σε μια άδεια πόλη –σε μια αστική έρημο– παρά με όλους αυτούς τους ξένους. Χωρίς τα παιδιά –τη δεύτερη γενιά μεταναστών– θα έκλειναν βέβαια όλα τα σχολεία της περιοχής, αλλά είπαμε, ο κανίβαλος αντιπαθεί τα παιδιά.
Ο κανίβαλος μασουλάει αργά. Γέρασε και το γνωρίζει. Και ο κόσμος δεν του ανήκει πια. Τουλάχιστον αναστενάζει: το κράτος εγκατέλειψε επί βδομάδες δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους ταλαιπωρημένους και νηστικούς. Έστω και για ένα διάστημα αποδείχτηκε ένα γνήσιο κράτος κανίβαλων. Και ο φράχτης στον Έβρο, δόξασει ο θεός, είναι ακόμη στη θέση του. Δεν χάθηκαν όλα. Όχι ακόμη. Ο κανίβαλος κάτι ξέρει: έχει εμπιστοσύνη στην Ευρώπη…
αλληλεγγύη στους πρόσφυγες
και σε κάθε κατατρεγμένο αυτού του κόσμου
συνέλευση πλ. Βικτωρίας

Advertisements

Ο ΚΑΝΙΒΑΛΟΣ ΜΑΣΟΥΛΑΕΙ ΑΡΓΑ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s