markogloy-monaxia-1.jpg

Άνθρωποι ρομπότ,μπάτσοι μηχανές και εσύ, μια τόση δα μικρή πολύχρωμη ψυχούλα κάπου ανάμεσα.Άραγε,πώς επιβιώνεις,πώς αντέχεις και δεν μαυρίζεις..;Εδώ που τα λέμε έχεις πάρει λίγο στις άκρες και έχεις γκριζάρει,αλλά δεν φταίς,άλλωστε είναι αναστρέψιμη αυτή η ζημιά,μια μυρωδιά,αρκεί.

Πάνε χρόνια που με κόμπλαραν τα βλέμματα των περαστικών καθώς συζητούσα με εμένα.Τώρα πια και στις πιό δύσκολες στιγμές μας δεν διστάζω ακόμα και τις φωνές να μου βάλω δημόσια.Δεν ντρέπομαι..Μόνο φοβάμαι λίγο.
Πρέπει να κοιμηθώ!!Εδώ και έναν μήνα ζήτημα είναι,αν κοιμάμαι δύο ώρες την ημέρα.

Είμαι μόνος,γαμώτο.Μόνος!Είναι διάφοροι-αδιάφοροι στη ζωή μου,που όμως ότι και να μου λένε δεν τους καταλαβαίνω.Δεν νοιώθω μόνος,είμαι μόνος,όπως μόνοι είναι και όλοι αυτοί γύρω μου.Η φιλία πέθανε με την παιδικότητα τους,ούτε καν κηδεία δεν της έκαναν,αρκούνται στη ψευδαίσθηση της οθόνης υποκαθιστώντας τα αγγίγματα με το πάτημα των πλήκτρων.Βολικά τους ήρθε των ανθρώπων αυτό το νέο μοντέλο.Εξάλλου κοίτα τον διπλανό σου.Κανείς δεν σε κοιτάζει στα μάτια όταν σου μιλάει,γιατί να τους ξενίσει η οθόνη.Όχι δεν φταίει η φουκαριάρα η οθόνη,το άγγιγμα,η φιλία,η αγάπη και πολλά άλλα όμορφα είχαν πεθάνει πρίν έρθει η οθόνη στις ζωές μας.Γι αυτό και ήρθε,εμείς την φωνάξαμε, για να υποκαταστήσει όλα αυτά δημιουργώντας πλαστά υποσυνείδητα κομμένα και ραμμένα στην κουρελιασμένη συναισθηματική ηθική μας.Μήπως εγώ που πέταξα όλες τις οθόνες κατάφερα τίποτα…;Πάλι μόνος είμαι.

Έρχονται και όλοι αυτοί οι διάφοροι-αδιάφοροι που και που,εδώ στη τρύπα μου και προσποιούμαστε πως μιλάμε,αυτοί βέβαια, γιατί εγώ μετά απο κανα δεκάλεπτο αποτραβιέμαι σε μια γωνία,δίπλα στο καλοριφέρ,κουλουριάζομαι και τα λέω με έμενα,σχολιάζουμε όλους αυτούς τους διάφορους-αδιάφορους,ξέρεις, τα ρούχα τους,τα πρόσωπά τους,το τρόπο που κινούνται στο χώρο,αυτά,μόνο αυτά,αφού τί λένε δεν καταλαβαίνω!!Τότε είναι που αρχίζουν να με πλησιάζουν και  έχουν αυτό το συμπονετικό ύφος,το περίεργο,που με τρομάζει ,για να σου πώ την αλήθεια,τότε είναι που εγώ θυμώνω επειδή ο εαυτός μου με ρωτάει επίμονα τί λένε και προσπαθώ να του εξηγήσω πως δεν καταλαβαίνω και αρχίζω και του φωνάζω και οι διάφοροι-αδιάφοροι φεύγουν φοβισμένοι και μένω πάλι μόνος…Μη,όχι μή φεύγετε,παρεξήγηση,τους φωνάζω..Τζίφος,δεν τους καταλαβαίνω , μου αρέσει η μυρωδιά των ανθρώπων,την έχω συνηθίσει.

Χαράζει,πάλι δεν κοιμήθηκα.Κοιμάμαι πιο εύκολα όταν χαράζει,άλλωστε δεν υπάρχει κάτι να κάνω την ημέρα.Τη νύχτα έχω μεγάλη ευθύνη,δεν γίνεται να κοιμηθώ όσο και να θέλω..Πρέπει να περιμένω.Κάθομαι ήσυχα στο παράθυρο και περιμένω,αφουγκράζομαι.Το συζήτησα με τον εαυτό μου και φτάσαμε στο συμπέρασμα πως μόνο μεσα στην ηρεμία της νύχτας ίσως ακούσουμε μια γνώριμη λέξη.
Δεν αντέχω πια τις κραυγές,όταν μια στο τόσο ονειρεύομαι,βλέπω συνεχώς τον ίδιο εφιάλτη..Είναι λέει ένας σκύλος που μου μιλάει και καταλαβαίνω τί μου λέει και η χαρά μου είναι απερίγραπτη,ανείπωτη και ανοίγω το στόμα μου να του μιλήσω και κραυγάζω και εγώ,λέει,σαν τους διάφορους-αδιάφορους και εκείνος φεύγει και χάνεται πίσω από έναν τεράστιο τοίχο και τότε ξυπνάω και μου μιλάω γιατί τρέμω μήπως σταμάτησα να με καταλαβαίνω,μήπως δεν μπορώ πια να συζητήσω ούτε με τον εαυτό μου,μήπως μαύρισε και η δική μου ψυχή..Αλλά ευτυχώς αντέχει ακόμα,για πόσο δεν ξέρω.

Ja.Br

Advertisements

ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΟΙ-ΑΔΙΑΦΟΡΟΙ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s