Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΒΙΩΤΟΣ
Δεν είμαι ο μόνος που λέει πως ο κόσμος έγινε αβίωτος. Οι λαοί παραληρούν. Οι άνθρωποι ξεπέρασαν ακόμα και τα όρια της αγένειας. Δεν υπάρχει πλέον επιλογή ανάμεσα σε αυτήν ή την άλλη αιτία. Ο γενικευμένος τρόμος που βιώνουμε κάνει τους πιο ευαίσθητους, ανίκανους να υπομείνουν αυτό το τεράστιο φορτίο. Φθάνουν στο χείλος της αυτοκτονίας, εκτός αν τους σκοτώσουν. Οι άλλοι, οι πιο δυνατοί, ζουν μέσα στον τρόμο, σαν μέσα στο στοιχείο τους, φυσικά και φυσιολογικά, όντως αυτό είναι φυσικό και φυσιολογικό. Η ειρήνη και η πραότητα είναι αφύσικες. Ανάμεσα όμως στους πιο δυνατούς συγκαταλέγονται οι πολιτικοί, οι φανατικοί, οι δολοφόνοι, οι σφαγείς.

Ο καιρός των δολοφόνων θα έρθει, προφήτευσε ο Ρεμπώ. Ο φονιάς, ο δολοφόνος είναι το ομολογημένο ή ανομολόγητο ιδανικό για πολλούς από μας. Έχουν λεχθεί τόσο και έχει τόσο δικαιολογηθεί η βία, ώστε νάτη τώρα πανίσχυρη, ανίκητη.

Έχει κατακριθεί πολλές φορές η καταπιεστική βία, η βία της εξουσίας, πιθανόν αποκρουστική, είναι όμως η πιο γλυκειά.

Δεν μπορώ πλέον να διαβάσω εφημερίδες, δεν μπορώ πλέον να ακούω ειδήσεις, όλα αυτά με γεμίζουν φρίκη. Αλλά είμαστε είδωλα: μένω έκπληκτος όταν αντιλαμβάνομαι πόσο πολύ με τραβούν οι ταινίες βίας. Σίγουρα υπάρχει μέσα μου, όπως και στον καθένα μας, ο φόβος και η αγάπη του τρόμου. Ίσως μέσα μου υπερισχύει η απέχθεια για τη βία, ή η απέχθεια για το έγκλημα. Γιατί αλληλοσκοτώνονται οι άνθρωποι; Δεν θα πεθάνουν όλοι έτσι; Ο άνθρωπος που σκοτώνει τον άλλο, είναι σαν να σκοτώνει τον ίδιο τον εαυτό του. Ο θρίαμβος της βίας είναι θρίαμβος της αυτοκαταστροφής. Η ανθρωπότητα δεν μπορεί πλέον να υποφέρει τον εαυτό της.

Αναρωτιέμαι με τρόμο αν οι λαοί μπορούν να κυβερνηθούν με άλλο τρόπο, εκτός από τον φόβο. Αυτό κάνουν οι ισχυρές κυβερνήσεις στην Ανατολή, όπως και στη Δύση. Προφανώς ο κόσμος είναι κακός, αυτό είναι περισσότερο από προφανές. Ή, ίσως άσχημα φτιαγμένος, άσχημα κατασκευασμένος. Οι Γνωστικοί πρέσβευαν πως ο Θεός δεν είναι ο αληθινός δημιουργός του κόσμου. Δημιουργοί πρέπει να ήταν δαίμονες ή έκπτωτοι άγγελοι που έκλεψαν κάποια κατασκευαστικά μυστικά από τον Θεό και επινόησαν, έφτιαξαν αυτόν τον κόσμο χωρίς τη θέληση του Θεού ή ακόμα και ενάντια στο θέλημά Του. Ο κόσμος όντας κακός, είναι φυσικό να μας διεγείρει να τον αλλάξουμε, γίνεται δημιουργία των ανθρώπων. Οι άνθρωποι όμως τον καθιστούν ακόμα χειρότερο. Από αλλαγές σε αλλαγές, οι κοινωνίες έγιναν πιο φρικτές από τη φρίκη, πιο μισητές από το μίσος. Αυτοί που θέλησαν και θέλουν πάντα, ή αυτοί που ισχυρίζονται ότι θέλουν να αποκαταστήσουν τη δικαιοσύνη, αποκαθιστούν μόνο την εκδίκηση και την τιμωρία. Αυτοί που ισχυρίζονταν πως επιθυμούσαν να βασιλεύει η ελευθερία, έκαναν να βασιλεύει η δικτατορία και ο τρόμος. Θέλουμε να φέρουμε στ’ αλήθεια το Καλό ή μήπως επιθυμούμε το Κακό, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε συνειδητά; Όλα είναι παράλογα. Οι βαθιές μας επιθυμίες είναι ανεξερεύνητες. Δυσπιστώ σε αυτούς που θέλουν να σώσουν τον κόσμο.

Οι ιδεολογίες, οι θρησκείες, οι αντι-θρησκείες, οι φιλοσοφικές διδασκαλίες δεν προσέφεραν, φαίνεται, παρά προσχήματα στη βία. Η βία υπερβαίνει πάντα τον σκοπό της. Έτσι, μετά την ανατροπή κάποιου καθεστώτος, έρχεται η βία να συνεχίσει το έργο της, κρίνοντας και αποκεφαλίζοντας. Φοβόμαστε την εκδίκηση των ηττημένων. Απεχθανόμαστε εξίσου νικητές και νικημένους.

Η βία που συναντάται σε όλες τις κοινωνίες είναι ψυχολογική και βιολογική, είναι το λαχείο του καθενός. Είναι ανεξήγητη. Είναι ένα μυστήριο.

Τι κάνουμε μπροστά σε ένα τέτοιο αίνιγμα που μας αφήνει ανίσχυρους; Αν θέλω να κάνω κάτι ενάντια στη βία, ασκώ εγώ ο ίδιος βία. Δυο αιώνες επαναστάσεων δεν καλυτέρευσαν τον άνθρωπο, τον άνθρωπο που είναι επικίνδυνος για τον άνθρωπο. Ανέκαθεν γνωρίζαμε ότι ο άνθρωπος είναι ο χειρότερος εχθρός του ανθρώπου.

Τι άλλο ακόμα μπορούμε να πούμε μπροστά σε αυτό το θεμελιώδες αίνιγμα; Τι να πούμε; Τι να γράψουμε; Υπάρχουν ήδη χιονοστιβάδες, εκατομμύρια από λέξεις. Τι χάος!

Αν και σπάνια, υπάρχουν ίσως και ευτυχισμένοι άνθρωποι. Είναι αμέριμνοι, αδιάφοροι. Συχνά είναι αυτοί που έχουν υποφέρει πιο πολύ από τους άλλους. Έχω ένα φίλο που προσπάθησαν να τον σκοτώσουν σε κάποιο κίνημα. Η πληγή, του είχε δημιουργήσει βαριές επιπλοκές. Δεν νοιώθει μίσος, μου λέει πως αισθάνεται χαρούμενος που ζει, πως ζει μαγεμένος γιατί εξακολουθεί να είναι ζωντανός παρά τα βάσανά του και η ζωή αποτελεί γι’ αυτόν δώρο, που το απολαμβάνει κάθε στιγμή.

Ναι, υπάρχουν και μελικοί ευλογημένοι που δεν ξέρουν να μισούν. Όμως αυτούς τους μισούν, γιατί οι ραδιούργοι δεν θέλουν να τους αφήσουν στην ηρεμία τους. Αυτό όμως θα τελειώσει. Αυτός ο κόσμος θα τελειώσει. Ίσως να τελειώσει καλά.

Le Soir (Βρυξέλλες)
14 Φεβρουαρίου 1979

Advertisements

ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΙΟΝΕΣΚΟ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s