Η εξομολόγηση

Κουράστηκα,απόκαμα μικραίνει η ψυχή μου.Είμαι μόνος,έφυγαν όλοι.Πόσα γιατί με βασανίζουν..; Γιατί να με διαφεντεύουν;Γιατί να μην με ρωτάνε ποτέ για το τί θέλω;Γιατί να μου ξηλώνουν βίαια το χαμόγελο από το πρόσωπο;Τα όνειρά μου,γιατί μου τα πετάνε στα σκουπίδια;Γιατί να μου παίρνουν τα παιδιά που ποτέ δεν έκανα;Γιατί να μου γεμίζουν το κεφάλι με τόσα γιατί;Ποιός θα μου απαντήσει επιτέλους στα γιατί που μου αντάλλαξαν με τις καλημέρες μου,με τα ξένοιαστα πρωινά04_podborka_19 μου τεντώματα,με τις ζεστές αγκαλιές,με τα αυθόρμητα γέλια;Αυτοί που με σκότωναν λίγο,λίγο τα τελευταία 40 χρόνια και με σώζουν δίνοντάς μου τη χαριστική βολή σήμερα.Αυτοί θέλω να μου απαντήσουν,αυτοί!Γιατί αυτή τη φορά μου τα έχετε πάρει όλα!Αυτή τη φορά ο τραπεζικός μου λογαριασμός έχει στραγγίξει,αυτή τη φορά δεν έχω δουλειά,αυτή τη φορά οι παππούδες δεν έχουν να τσοντάρουν,αυτή τη φορά δεν έχω να χάσω τίποτα!!Τo ακούτε;;Σήμερα δεν έχω πια να χάσω τίποτα,όλα σας τα έδωσα τα 6 τελευταία χρόνια,μόνο τη ζωή μου έχω να χάσω και λίγη ψυχούλα που μου έμεινε,ούτε καν 21 γραμμάρια δεν είναι,έδωσα και απ αυτή λίγη,έβαλα και πλάτη,έκανα υπομονή,ψήφισα αριστερή κυβέρνηση,συμμετείχα σε μια γιορτη της δημοκρατίας και ψήφισα όχι,πούλησα ψέμματα σε εμένα και τους γύρω μου και αγόρασα ελπίδα,ελπίδα από τα χαμηλά ράφια,φτηνή μα την αγόρασα,βλέπεις είχα χρόνια να νοιώσω έτσι.Λαχταρούσα να αρχίζω να ελπίζω ξανά.Το ήθελα τόσο πολύ που και ο διάολος να ερχόνταν να μου τη πουλήσει πάλι θα την αγόραζα,πάλι τη φτηνή ε;Από τα χαμηλά ράφια.

Σήμερα όμως τελείωσε και η φτηνή ελπίδα,μια για πάντα,σήμερα δεν έχω να χάσω τίποτα.Δε θα κρυφτώ φταίω.Φταίω γιατί ήθελα να έχω όπως μου έλεγε η μάνα μου,ένα κεραμύδι πάνω από το κεφάλι μου,ήθελα και ένα εξοχικό,ένα καλό αυτοκίνητο για να πουλάω μούρη,τα ταξίδια στο εξωτερικό,τα ακριβά κινητά και ρούχα,μου άρεσαν και τα ακριβά εστιατόρια,γούσταρα τη dolce vita..Δεν είχα όμως χρήματα να τα κάνω όλα αυτά,είχα όμως πιστωτικές,είχα δάνεια,εορτοδάνεια,διακοποδάνεια και στεγαστικά.Και τότε φάνταζε τόσο εύκολο να συνεχίσω να ανοίγω μια βρυσούλα και να βγάζει λεφτά.Τα τελευταία 6 χρόνια δεν κρύβω πως είχα τρυπώσει στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι μου μέσα σε μια βίβλο μια τόσο δα μικρή ελπίδα πως θα τα ξαναζήσω όλα αυτά, μα σήμερα που ξύπνησα άνοιξα το συρτάρι,κοίταξα μέσα στο βίβλο και η ελπίδα δεν ήταν πια εκεί.Άκουσα πως πέρασαν και τις μάζεψαν και αυτές ενώ κοιμόμασταν…

Ξέρω πως ένα βράδυ θα ξυπνήσω ιδρωμένος με τα μάτια μου να πονάνε απ τη ένταση,θα βγώ στο μπαλκόνι και θα φωνάξω τόσο δυνατά,μέχρι να κλείσει η φωνή μου,ξέρω πως τότε θα ακούω ρολά να ανοίγουν το ένα μετά το άλλο και τη κραυγή μου θα τη καλύψουν οι φωνές αυτών που τώρα λείπουν.Θα κατέβουμε στους δρόμους τρέχοντας προς διάφορες κατευθύνσεις σαν θυμωμένο μελίσσι φωνάζοντας και κραδαίνοντας ξύλα σαν άγριοι ,θα περάσουμε πάνω από οτιδήποτε βρεθεί μπροστά μας.Τα λόγια θα δώσουν τη θέση τους στα βλέμματα και θα ξέρουμε τον προορισμό χωρίς καν να ειπωθεί.

Δεν έχω να χάσω τίποτα,δεν ελπίζω σε τίποτα, έχω πληγωθεί,έχω μέσα μου οργή που δεν καταλαγιάζει πια με υποσχέσεις.Είπα όχι και είναι η πρώτη φορά που το κάνω..Είμαι μόνος σήμερα μα το νοιώθω πως εκείνη η νύχτα δεν θα αργήσει,γιατί δεν είπα μόνο εγώ όχι,ήταν και άλλοι πολλοί που και αυτοί δεν ελπίζουν πια σε τίποτα παρά μόνο σε εκείνη τη νύχτα που θα έρθει γιατί δεν γίνεται αλλιώς,γιατί είπαμε όλοι μαζί όχι και το όχι σημαίνει όχι…Σε παρακαλώ αν δεν καταφέρω εγώ να βγω εκείνο το βράδυ πρώτος να φωνάξω,σε παρακαλώ ας το κάνεις εσύ,μην χαθεί και αυτη η ελπίδα,λίγη ψυχή μου μένει ακόμα και θα μου τη πάρουν και αυτή…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s