Paul Lafargue…Το δικαίωμα στην τεμπελιά

 …»Μια αλλόκοτη τρέλα διακατέχει τις εργατικές τάξεις των εθνών στα οποία βασιλεύει ο καπιταλιστικός πολιτισμός.Η τρέλα αυτή συμβαδίζει με ατομικά και κοινωνικά δεινά,που δύο αιώνες τώρα,ταλαιπωρούντην δυστυχή ανθρωπότητα.Η τρέλα αυτη είναι ο έρωτας για τη δουλειά,που φτάνει μέχρι την εξάντληση των ζωικών δυνάμεων του ατόμου και των απογόνων του.Αντί να καταπολεhahn04μήσουν αυτή τη διανοητική διαστροφή,παπάδες,οικονομολόγοι και ηθκολόγοι έχουν καθαγιάσει τη δουλειά.Άνθρωποι τυφλοί και στενοκέφαλοι, θέλησαν να φανούν σοφότεροι από τον Θεό τους.Άνθρωποι αδύναμοι και αξιοκαταφρόνητοι,θέλησαν να αποκαταστήσουν αυτό που είχεκαταραστεί ο Θεός τους.Εγώ που δεν παριστάνω τον εγκρατή και ηθικό χριστιανό,θέτω τις κρίσεις υπο την κρίση του θεού τους.Θέτω τα κηρύγματα της θρησκευτικής,οικονομικής και φιλελεύθερης ηθικής τους υπό την κρίση των συντριπτικών επιπτώσεων της εργασίας στην καπιταλιστική κοινωνία.

  Στην καπιταλιστική κοινωνία, η εργασία είναι το αίτιο καθε λογής διανοητικού εκφυλισμού και οργανικής παραμόρφωσης.Συγκρίνετε το καθαρόαιμο άλογο των στάβλων του Ρότσιλντ ,που το φροντίζουν ένα κοπάδι δίποδοι υπηρέτες, με το ψωράλογο των αγροκτημάτων της Νορμανδίας,που οργώνει τη γη,κουβαλάει τη κοπριά και μεταφέρει τη σοδιά.Δέστε τον ευγενικό άγριο που οι ιεραπόστολοι του εμπορίου και οι έμποροι της θρησκείας δεν τον έχουν ακόμα διαφθείρει με τον χριστιανισμό,τη σύφιλη και το δόγμα της δουλειάς-και δέστε έπιειτα και τους δικούς μας αξιολύπητους δούλους των μηχανών.

  Αν θέλουμε να ξαναβρούμε, στην πολιτισμένη μας ευρώπη ένα ίχνος από τη φυσική ομορφιά του ανθρώπου,πρέπει να την αναζητήσουμε στα έθνη στα οποία οι οικονομικές προκαταλήψεις δεν έχουν ακόμα ξεριζώσειτο μίσος για τη δουλειά.Η Ισπανία που-αλίμονο!-εκφυλίζεται και αυτή ,μπορεί ακόμη να παινεύεται πως έχει λιγότερα εργοστάσια από όσες φυλακές κλαι στρατόπεδα έχουμε εμείς.Ο καλλιτέχνης,όμως,χαίρεται να θαυμάζει τον αγέρωχο Ανδαλουσιανό,τον μελαμψό σαν κάστανο και στητό λυγερόκορμο σαν ατσαλόβεργα.Και η καρδιά του ανθρώπου σκιρτάει,όταν ακούει τον μεγαλόπρεπα τυλιγμένο την τρύπια κάπα του ζητιάνο να λέει <<αμίγκο>> τον δουκα της οσασούνα.Οι φιλόσοφοι της αρχαιότητας δίδασκαν τη περιφρόνηση για τη δουλειά,για τον εξευτελισμού του ελεύθερου πολίτη.Οι ποιητές υμνούσαν την τεμπελιά,την υπαρκτή θεότητα…<<Ω Μέλιβε, ο θεός μας έπλασε τούτη την αργία>>..

  Στη δική μας κοινωνία,ποιοί αγαπούν τη δουλειάως αυτοσκοπό;Οι μικρογεωργοί και οι μικροαστοί οι μεν σκυμμενοι στα χωραφάκια τους και ο δε φυλακισμένοι στα μαγαζάκια τους,ζουν σαν τους τυφλοπόντικες μέσα στη τρύπα τους και ποτέ δε βγαίνουν να δουν πως πώς τεμπελιάζει η φύση.

  Κι όμως το προλεταριάτο-η μεγάλη τάξη που αγκαλιάζει όλους τους παραγωγούς των πολιτισμένων εθνών,η τάξη που με την απελευθέρωσή της θα απελευθερώσει όλη την ανθρωπότητα από την δουλική εργασία και θα κάνει το ανθρώπινο ζώο ελεύθερο πλάσμα-,το προλεταριάτο, προδίδοντας τα ένστικτά του, παραγνωρίζοντας την ιστορική του αποστολή,άφησε να το διαφθείρει το δόγμα της δουλειάς.Σκληρή και φοβερή ήταν η τιμωρία του,όλα τα ατομικά και κοινωνικά δεινά γεννήθηκαν από το πάθος του για δουλειά…»   

Ο Λαφάργκ γεννήθηκε στο Σαντιάγο ντε Κούβα,γεγονός που του επέτρεψε να πάρει τα πρώτα του μαθήματα στο κολλέγιο του Σαντιάγο, όπου κυριαρχούσαν αρκετά προοδευτικές ιδέες. Το1851 μετανάστευσε με τους γονείς του στη Γαλλία και εγκαταστάθηκαν στο Μπορντό. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές στο γυμνάσιο του Μπορντό, γράφτηκε το 1859 στην Ιατρική Σχολή του Παρισιού, όπου και γνωρίστηκε με τον αναρχικό στοχαστή Προυντόν το έργο του οποίου τον επηρεάζει ιδιαίτερα τη συγκεκριμένη περίοδο της ζωής του. Είναι η περίοδος που ξεκινά η πολιτική του σταδιοδρομία καθώς στρατεύεται στο σοσιαλιστικό κίνημα.Το Φλεβάρη του 1865 κατά την διάρκεια του Γενικού συνεδρίου της Διεθνούς στο Λονδίνο γνωρίζεται με τον Μάρξ που θα ασκήσει πάνω του τεράστια επιρροή.Τον Αύγουστο του 1871 συλλαμβάνεται στην Ουέσκα μετά από αίτηση της Γαλλική κυβέρνησης κατηγορούμενος ως μέλος της Κομμούνας του Παρισιού και αφήνεται ελεύθερος 10 μέρες αργότερα

Ο Πωλ Λαφάργκ και η γυναίκα του Λώρα αυτοκτόνησαν στις 26 Νοεμβρίου 1911 με ένεση υδροκυανίου.Στο σημείωμα που άφησε ο Λαφάργκ γράφει σε πρώτο πρόσωπο:

»Υγιής στο σώμα και το πνεύμα, αυτοκτονώ, πριν τα ανελέητα γεράματα, που θα μου αφαιρέσουν μία – μία όλες τις ηδονές και τις χαρές της ύπαρξης και θα μ’ απογυμνώσουν απ’ τις φυσικές και πνευματικές μου δυνάμεις, παραλύσουν την αποφασιστικότητα, καταστρέψουν τη θέλησή μου και με κάνουν βάρος για μένα τον ίδιο και για τους άλλους.Εδώ και χρόνια ανέλαβα την υποχρέωση απέναντι στον εαυτό μου να μην περάσω τα εβδομήντα …»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s