Τα ταξίδια μου στον χρόνο…

Κάποια πρωινά, λίγο πριν το φαντασιακό υποκατάστατο δώσει τη θέση του στη πραγματικότητα,αισθάνομαι πολύ έντονα μια ασυμβατότητα που αφορά το είναι και το γίγνεσθαι,το έξω μου και το εντός μου.Μέσα στο κεφάλι μου,άθελα μου,ενστnielsικτοδώς,χτίζεται η πεποίθηση πως όσα έχω ζήσει μέχρι σήμερα είναι μια ονειρική ψευδαίσθηση που θα λήξει με το πρωινό ξύπνημα.Αυτή η πεποίθηση διανθίζεται και με ένα επιτυχημένο τις περισσότερες φορές ταξίδι στο χρόνο,μικραίνω,γίνομαι έφηβος.Δεν προσπαθώ,όλο αυτό συμβαίνει παρά τη θέλησή μου,μα μου αρέσει,με τρελαίνει αυτό το ούφ που αισθάνομαι λές και ξυπνάω από εφιάλτη.Η αλήθεια είναι πως έχω εκπαιδεύσει τον εγκέφαλό μου ακόμα και όταν έχω ξυπνήσει για τα καλά να συνεχίζει το ονειρικό του παραλήρημα,κάθε φορά όλο και πιο πολύ,ακόμα και ένα δευτερόλεπτο τη φορά είναι κέρδος ,σκέφτομαι καθώς χαζεύω από το παράθυρο το δρομάκι που κυλάει κάτω από το παράθυρό μου.Σαν να μπαίνει μέσα μου κάτι ξένο μα και γνώριμο,κάτι που μόνο σαν ταξίδι στο χρόνο μπορώ να το αντιληφθώ με όχημα το υποσυνείδητό μου.Και περιμένω,περιμένω αλήθεια για κάποια δευτερόλεπτα να φανούν τα παιδιά στην άκρη του  δρόμου να με πάρουν,να ακούσω το χτύπημα της μπάλας στο πεζοδρόμιο…

Η άλλη μου χρονοκάψουλα είναι οι μυρωδιές.Το φευγιό μου τότε μοιάζει με σφηνάκι από δυνατό,γλυκόπιοτο καθαρό ούζο.Σύντομο, μα έντονο,απόλυτο.Τις Κυριακές σεργιανάω στα στενάκια και φωτογραφίζω μυρωδιές ή μυρουδιές,αλλού με πάει το φωνήεν,αλλού ο φθόγγος.Οι Κυριακές,φυσικά και δεν είναι τυχαία μέρα.Οι πιθανότητες να πετάξω μακριά  από το σήμερα καβαλώντας τα σύννεφα που δραπετεύουν από τους απορροφητήρες είναι σαφώς μεγαλύτερες από οποιαδήποτε άλλη μέρα.Αυτές οι μυρουδιές με παρέα τους τον ήχο του πηρουνιού που χτυπάει στο πιάτο με παίρνουν από το χέρι και με ακουμπούν με ασφάλεια στα καλοκαίρια της προεφηβικής μου ηλικίας,που διαπραγματευόμουν με τη μάνα μου τη διάρκεια του μεσημεριανού ύπνου…Οι μυρωδιές όμως,αχ αυτές οι μυρωδιές.Αυτές τις αναζητώ σε πολυσύχναστους δρόμους που ο αγκαθωτός ποδόγυρος έχει τη πρωτοκαθεδρία.Είναι οι στιγμές που η μυρωδιά περνάει δίπλα σου και εσύ γυρίζεις περιμένοντας κάποια δέκατα του δευτερολέπτου να σε χτυπήσει  η ουρά της.Εφηβική προσμονή,ιδρωμένα χέρια,έρωτας…

Ο Χατζηδάκης,ο χρόνος μου μιλάει όλο και πιο πολύ για τις μελωδίες του.Ερωτεύομαι τη θλίψη του,τη νοσταλγία του,με αλαφρώνει.Αυτή η χρονοκάψουλα με πάει μπροστά,πολύ μπροστά,κάπου-κάπου μυρίζει θάνατο.Είμαι μακριά,είμαι έξω από μένα,πετάω σαν τον Νίλς Χόλγκερσον πάνω σε μια γιγαντιαία χήνα και τα βλέπω όλα από ψηλά,ξεκάθαρα. Προσπαθώ να ξορκίσω το χτικιό του θανάτου ταξιδεύοντας στο μέλλον ενώ κρεμιέμαι σαν άλλος Ταρζάν από τις νότες του,περιεργαζόμενος τον Χάρο και περιπαίζοντας τον σφυρίζοντας δήθεν αδιάφορα το Βαλς Των Χαμένων Ονείρων…

Όχι,το τώρα μου ζεί,ζεί και είναι υπέροχο,δεν ψάχνω στο χθές ανθισμένα τριαντάφυλλα και γαλάζιους ορίζοντες,ούτε πληρωμένες απαντήσεις στο αύριο.Είναι που νοιώθω πως δεν είμαι μόνος,πως όλα αυτά που έχουν περάσει δεν είναι στιγμές,είναι σύντομες ζωές και το τέλος τους χιλιάδες μικροί θάνατοι.Δεν θρηνώ μοιρολατρικά για το τέλος τους μα όλες τούτες οι στιγμές,όλες αυτές οι ζωές είναι δικές μου και έρχονται μόνες τους και μου χτυπούν τη πόρτα..Εσύ δεν θα τους άνοιγες..;

Ja.Br.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s