Ο έρωτας στα χρόνια της…χολέρας

Η ώρα τέσσερις το πρωί,τινάζω το σεντόνι και απότομα κατεβάζω τα πόδια μου από το κρεβάτι.Κοιτάζω  τη γωνία στο ταβάνι .Έχει περάσει σίγουρα ένα πεντάλεπτο και εγώ καρφωμένος εκεί.Νοιώθω τις φλέβες στο λαιμό μου να χτυπάνε,δεν κλείνω τα μάτια.Σηκώνομαι με αργές κινήσεις και στέκομαι από πάνω της,εκείνη κοιμάται τόσο όμορφα,σαν να είναι πάνω σε σύννεφο,έχει διπλώσει τα πόδια της στο στήθος και έχει φέρει τα χέρια της δίπλα στο πρόσωπό της,η ανάσα της ίσα που ακούγετα101_0004ι.Απλώνω το χέρι μου και χαιδεύω την αύρα της,χαμογελάει,όνειρο θα βλέπει,σκύβω πάνω από τους αστραγάλους της και ακουμπάω εκεί ένα απαλό φιλί.Τη σιωπή ραγίζει το τρίξιμο από το παρκέ ενώ βγαίνω από το δωμάτιο,κοντοστέκομαι στη πόρτα και τη χαζεύω,την αγαπάω,την αγαπάω όπως η πνοή τον αέρα.

Είναι η δέκατη μέρα που ξυπνάω την ίδια ώρα,δεν της το έχω πεί,ξυπνάω και μετά δεν ξανακοιμάμαι, δεν δουλεύω,με απέλυσαν πριν ενάμισι χρόνο.Όχι πως όταν δούλευα υπήρχε καμιά διαφορά,μόνο το πρωινό ξύπνημα.Εφτά μήνες είχα να πληρωθώ,τα λεφτά μου ζήτησα και με έδιωξαν.Είχαμε συμφωνήσει στο σχόλασμα με δέκα συναδέλφους να πάμε όλοι μαζί στο γραφείο του εργοδότη και να απαιτήσουμε τα δεδουλευμένα μας,εκεί απέξω λοιπόν κανένας δεν έπαιρνε την απόφαση να μπεί,αγανακτισμένος καθώς ήμουν φώναξα…<<Θα μπώ εγώ ρε!!Θα με στηρίξετε;;>>Εκείνοι άρχισαν τα <<εννοείται συνάδελφε>>,<<μα τί είναι αυτά που λές>>κτλ.Ε λοιπόν μπήκα και όταν βγήκα απολυμένος με την ουρά στα σκέλια και με τα αυτιά κατεβασμένα είχαν εξαφανιστεί όλοι τους,λουφαγμένοι ο καθείς στη τρύπα του.Την πήρα τηλέφωνο όπως γυρνούσα σπίτι να της το ανακοινώσω.Όταν γύρισα σπίτι με περίμενε μια μεγάλη ζεστή αγκαλιά,ένα λυτρωτικό <<δεν πειράζει>> και παστίτσιο,την αγαπώ όπως η σκιά το φώς.

Είμαι εκεί στο σαλόνι,κάθομαι στον καναπέ και προσπαθώ αθόρυβα,στίβοντας το μυαλό μου και σφίγγοντας τα δόντια μου να βρώ μια λύση,να τη κρατήσω δίπλα μου,να πάρω από τους αλήτες τα δεδουλευμένα μου και μετά να βρώ μια άλλη δουλειά .Τί διάολο σκέφτομαι, κυβέρνηση αριστεράς έχουμε,αν μιλήσω σε κάποιο πρόσωπο με δύναμη και του αναφέρω την άθλiα αντιμετώπιση που έιχα στην επιθεώρηση εργασίας,δεν μπορεί,θα τους επιπλήξει και θα αχοληθούν με τη περίπτωσή μου.Όσο σκέφτομαι την υπάλληλο που με ύφος χιλίων καρδιναλίων και με έπαρση που θα άρμοζε σε αυτόν που θα ανακάλυπτε ζωή σε άλλους πλανήτες,όσο σκέφτομαι την απάντηση της θέλω να κλάψω,όχι πως δεν το έκανα βέβαια. Είμαι μόνος μπροστά στο τέρας…Είμαστε όλοι μόνοι μας.Εγώ όμως έχω εκείνη που όταν γύρισα από την επιθεώρηση εργασίας έβαλα το κεφάλι μου πάνω στο στήθος της και έκλαψα,έκλαψα και εκείνη μου σκούπιζε τα δάκρυά μου χωρίς να προλάβει κανένα δάκρυ μου να πέσει κάτω και μου χάιδευε τα μαλλιά όπως μόνο η μάνα μου το είχε κάνει.Όταν πια σταμάτησα  κράτησε το πρόσωπο μου και με τα δυό της χέρια δίχως να μιλήσει μου τα είπε όλα.Την αγαπάω,την αγαπώ όπως η βροχή το ουράνιο τόξο.

Η εξουσία είναι ένα από τα πιο άσχημα,αδηφάγα τέρατα.Σε μεταμορφώνει,σε αλλοτροιώνει.Θα μου πείς και τί με νοιάζει εμένα για την εξουσία,εγώ ένας ανθρωπάκος είμαι που φοβάμαι να κλείσω τα μάτια επειδή τρέμω το κάθε ξημέρωμα.Και όμως με νοιάζει γιατί η εξουσία με ληστεύει,η εξουσία μου τρώει τη σάρκα λίγο λίγο,η εξουσία μου κλέβει τον ύπνο.Η εξουσία κάνει τα όνειρά μου ασπρόμαυρα και τις στιγμές μου ίδιες.Η εξουσία γεμίζει με στείρα αγωνία τις νύχτες μου,αυτή πυροβολεί κάθετί ζωντανό γύρω μου.Και μάντεψε…Η εξουσία μου παίρνει και εκείνη.

Πριν από δέκα ημέρες της τηλεφώνησε μια θεία της από το Βερολίνο,αυτή έχει εκεί ένα ελληνικό εστιατόριο και θέλει άτομα,της είχε μιλήσει η μητέρα της για την οικονομική μας κατάσταση και προσφερθήκε να την προσλάβει και να την φιλοξενήσει σπίτι της.Όταν μου το είπε ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί,ένοιωθα υπεύθυνος εγώ για τη κατάστασή μας,μα είχα προσπαθήσει,είχα κάνει τα πάντα,έπεσα στα πόδια της να την παρακαλέσω να μη φύγει,έπεσε και αυτή στο πάτωμα και κλαίγοντας μου είπε…<<πρέπει κάπως να ζήσουμε…>>.Και τη αγαπάω ρε γαμώτο και έχω τόση ανάγκη τα βράδια την αγκαλιά της και την ήρεμη φωνή της να με ξυπνάει από τους εφιάλτες..

Δεν έχει χρώμα η εξουσία,δεν κάνει διακρίσεις και δεν σταματάει πουθενά…Θα σταματήσει μόνο εκεί που δεν θα έχει κάτι άλλο να πάρει.Ξημερώνει και εγώ εκεί στον καναπέ χαμένος στον κυκεώνα του μυαλού μου,στους άπειρους,χωρίς διέξοδο,λαβύρινθους της σκέψης μου,περιπλανόμενος δερβίσης σε έναν μίζερο φαύλο κύκλο απόγνωσης.Ούτε απόψε βρήκα λύση.Το μεσημέρι φεύγει,εγώ εκεί με τους ώμους κρεμασμένους και τα χέρια μου πεταμένα πάνω στα πόδια μου,ανύμπορος.Σηκώνω το βλέμμα μου και είναι εκεί στην άκρη του δωματίου και με κοιτάζει….<<Δεν μπορώ …>>, της λέω, ..<<Ούτε εγώ…>>, μου λέει.Κουλουριαζόμαστε αγκαλιασμένοι κλαίγοντας και γελώντας μαζί…Μαζί,αυτό μόνο έχει σημασία..

Μιλάει με την αεροπορική εταιρία για να κανονίσει τα των εισητηρίων και σκέφτομαι πως νίκησα,πως για πρώτη φορά κέρδισα το τέρας.Εκείνη την ώρα στην τηλεόραση έπαιζε μια εκπομπή που μετέδιδε τις τελευταίες εξελίξεις από το μέτωπο της διαπραγμάτευσης.Ως θριαμβευτής,ως νικητής για πρώτη φορά βλέποντας ψύχραιμα αυτό που συμβαίνει συνειδητοποίησα πως διαπραγματεύονταν η εξουσία με την εξουσία και πως η διαπραγμάτευση αφορούσε το αίμα μου,το αίμα σου,το αίμα μας.Σικέ παιχνίδι με γνωστό νικητή,κηδεία με ξένα κόλυβα.Η εξουσία δεν έχει χρώμα και για να τη κατακτήσεις πρέπει να πουλήσεις τη ψυχή σου στο διάολο και η αλήθεια είναι πως όσοι συνδιαλέγονται με αυτόν τον τύπο είναι ικανοί για τα πάντα…                                                                                                                                                                                                                                                                              Ja.Br

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s