Τα καλοκαίρια μας…

Ολοκάθαρα πορσελάνινα βλέμματα,ψυχές που μοσχοβολούν σαν ανοιξιάτικος μπαξές, πολύχρωμα μαγικά ταξίδια του νού. Αναίτιες αιτιάσεις, ασπρόμαυρες αντεγκλήσεις, ανείπωτες έγχρωμες σκέψεις, μαραμένα χαμόγελα.. Αντιθέσεις, χειμώνες, καλοκαίρια.. Το σπίτι μου έχει ένα μικρό παράθυρο,από εκείνα τα παλιά με τα πατζούρια. Ο μηχανισμός έχει χαλάσει,έχει κοπεί το σχοινί. Το πατζούρι έχει μια τρύπα πάνω δεξιά,από εκεί κατά τις τρείς το μεσημέρι τρυπώνει μια αχτίδα φωτός.Έχω ξυπνήσει και χαζεύω τη σκόνη που χορεύει μέσα της,τη κόβω απαλά με τα δάχτυλά μου,τη φυσάω κάνοντας το μικρόκοσμο που αιωρείται να στροβιλίζεται, να φεύγει και μετά από λίγο να επιστρέφει.Περίεργο είχα σφηνώσει ένα μαύρο χαρτάκι εκεί μέσα..πως..;

DSCF4085Δέκα ετών να ήμουνα.. Αααχ! Να περιμένω με λαχτάρα το πρώτο παγωτό,τη πρώτη βουτιά, το μπουγέλο τη τελευταία μέρα στο σχολείο.Έχω φορέσει κρυφά το κοντομάνικο και έχω βγεί να παίξω,μυρίζουν οι νερατζιές. Σούρουπο, όλοι εδώ είναι,στο μικρό αδιέξοδο δρομάκι και παίζουν μπάλα,ολυμπιακοί με παναθηναικούς.. Εγώ είμαι ΑΕΚ. Τί μυρίζει; Είναι σίγουρα κεφτεδάκια. Καθώς ανεβαίνω τις σκάλες μυρίζουν όλο και πιο έντονα. Α! ρε μάνα.

Καλοκαίρι,ο αέρας σκορπάει τη μυρωδιά από το κολυμβητήριο.Έτσι καταλαβαίνω την αρχή του καλοκαιριού.Όχι,όχι μόνο έτσι,είναι και αυτή η γλυκιά αίσθηση του βρώμικου αέρα στη πανεπιστημίου.Η επιθυμία να τη περπατήσω,η ζέστη που αναδύεται από το πεζοδρόμιο,ο ψυχεδελικός ορίζοντας το μεσημέρι από το καυσαέριο.Το πορτοκαλί φώς λίγο πριν νυχτώσει πέφτει σαν την πάχνη τα πρωινα,θαρρείς πως είναι πανωσέντονο και ακουμπάει πρώτα τις ταράτσες και σιγά σιγά καλύπτει ολόκληρη τη πόλη,όπως όταν κουλουριαζόμουν στο κρεβάτι και περίμενα τη μάνα μου να έρθει να με σκεπάσει τινάζοντας ψηλά το σεντόνι και αφήνοντάς το να πέσει αργά πάνω στο αποκαμωμένο κορμί μου από το κολύμπι και την εξερεύνηση του βυθού.

Έρωτες,δειλά αγγίγματα,άγουρα φιλιά.Το γυμνάσιο έχει τελειώσει,τη συνάντησα λίγο πιο κάτω από το σπίτι της.Πόσο άγχος,τα χέρια μου έχουν ιδρώσει,κάνω τον αδιάφορο,τη πιάνω από το χέρι και πάμε.Το πρώτο μας φιλί,η καρδιά μου τραγουδάει,το μυαλό μου έχει σταματήσει,ανοίγω κρυφά τα μάτια ενώ τη φιλάω να τη κοιτάξω,πόσο όμορφα μυρίζουν τα χείλη της..Την αγκαλιάζω νοιώθω τη καρδιά της,τραγουδάει τον ίδιο σκοπό με τη δική μου.Όλα μυρίζουν σαν εκείνη.Εγώ μυρίζω σαν εκείνη.Δεν πατάω στο έδαφος.

Οι φωνές των ανθρώπων τα καλοκαιρινά βράδια σε πολυσύχναστους δρόμους είναι θα έλεγα συντονισμένες σε κοινό μήκος κύματος,σαν μία.Τα γέλια και οι ομιλίες εναλλάσονται σχεδόν ταυτόχρονα.Οι τηλεοράσεις που ακούγονται από τα ανοιχτά παράθυρα δεν μου δίνουν τη αίσθηση της μιζέριας,μου δίνουν ίσως μια αίσθηση ασφάλειας.Η αφόρητα άσχημη μυρωδιά στην αθηνάς περνώντας από την αγορά δεν με ενοχλεί,πιο πολύ μου μοιάζει με επίλογο.

Με το πτυχίο μου στη τσάντα,ερωτευμένος,την περιμένω στο συντριβάνι στο σύνταγμα.Θα έρθουν και τα παιδιά,θα πάμε για ουζάκι στο μοναστηράκι,στις γραμμές,τη πιάνω από το χέρι και πάμε.Τη κρατάω σφιχτά,εκείνη σιγοψυθιρίζει τον Μπάμπη τον φλου χαμογελώντας.Εγώ κυρίαρχος του κόσμου,όλα τα έχω, σκεφτόμουν.Την επομένη φεύγουμε για Ικαρία.Κάμπινγκ στο ποτάμι.Το λιμάνι πλησιάζει,μόλις που χαράζει.Η αλμύρα μου τρυπάει τα ρουθούνια,θέλω να πηδήξω στο νερό να φτάσω μια ώρα αρχύτερα.Ήμασταν γυμνοί για έναν μήνα,καρπούζι,μπύρες και έρωτας…

Περνάω από το τελεφερικ, στον Λυκαβητό,εκεί στον πεζόδρομο αριστερά έχει μια σχολή  μπαλέτου.Τα καλοκαίρια αφήνουν ανοιχτά,πόσο μου αρέσει να τις χαζεύω,μέσα στα τούλια τους και τα φουντωτά φουστανάκια τους μοιάζουν τόσο εύθραυστες και χαμογελούν,χαμογελούν συνέχεια ενώ χορεύουν!Εκεί έχει και κάτι μουσμουλιές,αν μου έχουν αφήσει τίποτα τα σπουργίτια και τα περιστέρια κόβω κάνα μούσμουλο.Οι περίοικοι  αγνοούν την ύπαρξή τους,άλλωστε για να τα δείς πρέπει να κοιτάξεις ψηλά.

Σήμερα βγαίνουμε από το μαιευτήριο,η μπέμπα στον μάρσιπο,εκείνη εξαντλημένη, περιμένωντας το ασανσέρ ακουμπάει το κεφάλι της στον ώμο μου,τη πιάνω από το χέρι και πάμε.Ιούλιος,ζέστη.Δεν έχει διακοπές φέτος,έχει όμως μπέμπα.Έχει και μουντιάλ,Δεν κοιμόμαστε ποτέ,κάθε δύο ώρες είμαστε στο πόδι.Μαζί,εκείνη να ταίζει τη μπέμπα και εγώ με το ανεμιστηράκι να κάνω αέρα και στις δυό τους.Πάνες,ξενύχτι και μουντιάλ .Όχι πως θυμάμαι κάποιο παιχνίδι,στο ημίχρονο με έπαιρνε ο ύπνος. Βράδυ, καθημερινή, κάθομαι στη καπνικαρέας, έχω ανοίξει μια μπύρα και χαζεύω τον κόσμο,το πεζούλι ακόμα καίει,τα μαγαζιά έχουν κλείσει και η ερμού ξεκουράζεται. Τα τραγούδια των τροβαδούρων του πεζόδρομου μπλέκονται δημιουργώντας ένα γλυκό χάος. Χωμένος σε σκέψεις που διακόπτω εκούσια κάθε λίγο από τα αρώματα του ποδόγυρου χαμογελάω στον αέρα και καπνίζω…

Κατηφορίζω προς εξάρχεια,σούρουπο,Αύγουστος,άδεια η αθήνα,τις κρατώ από το χέρι και πάμε.Εκείνη σιγοψυθιρίζει το <<πρωινό τσιγάρο>> του Αλκη Αλκαίου.Η ησυχία λυτρωτική,γεμάτη απαντήσεις.Μυρίζουν τα εξάρχεια,μυρίζουν εξάρχεια.Στη πλατεία μια παρέα με μια κιθάρα παίζει <<τα ήσυχα βράδια>>… τα ήσυχα βράδια, η Αθήνα θα ανάβει, σαν μεγάλο καράβι που θα σαι μέσα και εσύ….Καλό μας καλοκαίρι!!!

Ja.Br.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s