Βοήθεια..!!

Γιατί έκανα παρθενορραφή…;Ερώτημα που απασχόλησε μεσημεριανή εκπομπή για περίπου 45 λεπτά της ώρας.Εκτός λοιπόν από τη γενικευμένη επίθεση τρομουστερίας που δέχεται ο μέσος έλληνας,η βία της υποκουλτούρας που υπόκειται το βασανισμένο κεφάλι μας έρχεται να συμπληρώσει τα κενά που αφήνουν τα δελτία ειδήσεων και οι πολιτικές εκπομπές.Βέβαια δεν 101_0181είναι μια τυχαία συγκυρία η χειραγώγηση με σκοπό την πλήρη αποχαύνωση των ήδη εξαθλιωμένων εγκεφάλων της μέσης νοικοκυράς.                                                                                                     Τα προγράμματα των καναλιών θα έλεγε κάποιος πως μοιάζουν με επιδρομή ενός στρατού που κάνει απόβαση σε στρατηγικής σημασίας λιμάνι.Ξεκινούν με τις πρωινές εκπομπές,συνεχίζουν με προειδοποιητικούς αεροπορικούς βοβμαρδισμούς προβάλλοντας τα μεσημεριανά δελτία ειδήσεων,το απογευματάκι πετούν τα χημικά παράλυσης των νευρώνων του εγκεφάλου,με τα καθημερινά σήριαλ και το βράδυ ρίχνουν τις τόμαχοκ,τις βόμβες εδάφους εδάφους και οτι άλλο τρομερό και φοβερό υπάρχει στο οπλοστάσιο τους.Έτσι μετά από τη πλήρη παράλυση και τη ευθεία γραμμή του εγκεφαλογραφήματος του μέσου έλληνα και οχι μόνο, με το ηλεκτροσόκ των ειδήσεων των οχτώ και τις πολιτικές εκπομπές  περνάμε στη φάση της λωβοτομής.                                                                                                                                                                                       Η καθημερινή επανάληψη αυτής της διαδικασίας έχει καταστήσει μόνιμο τον εγκεφαλικό ευνουχισμό και έχει δημιουργήσει έναν πληθυσμό με πολύ χαμηλές νοητικές δυνατότητες.Θεωρώ πως η εξέλιξη του ανθρώπινου είδους αν τη δούμε ως γράφημα ή ως ένα γεωμετρικό σχήμα έχει ηδη ξεκινήσει να διαγράφει έναν κύκλο.Είμαστε πιστεύω τηρουμένων των αναλογιών βέβαια στην αρχή της επιστροφής μας σε ένα είδος ανθρωποειδούς που θα μοιάζει πολύ με υποείδος όπως το homo sapiens ή το homo neandernthal.Ήδη οι κανόνες που ισχύουν στην σύγχρονη κοινωνία μοιάζουν με τους κανόνες που τηρούνταν κατά τα χρόνια που το ανθρώπινο είδος θεωρούνταν άγριο.Η επιβίωση του καθένα από εμάς έχει ως τίμημα τον θάνατο χιλιάδων άλλων ανθρώπων σε άλλες ηπείρους όπως στην αφρική ή όπως σε χώρες με φτηνά εργατικά χέρια(κίνα,ταυλάνδη),ο έρωτας πλέον ως έννοια από πολλούς θεωρείται ξεπερασμένη και τη θέση του έχει πάρει το σεξ που απλά ικανοποιεί το ζωώδες ένστικτό μας,η διατροφή μας αποτελείται πια σχεδόν αποκλειστικά από άλλα ζώα και το πιο βασικό από όλα η σκέψη και η διανόηση ανάγεται σε κάτι ευτελές και άσκοπο.                                                                              Χωρίς να θέλω να πέσω στη παγίδα εξειδανίκευσης του παρελθόντος είναι δεδομένο πως υπάρχει σοβαρή έλλειψη καλλιτεχνών που κάνουν τη διαφορά.Η ένδεια ανθρώπων σκεπτόμενων,πραγματικών διανοούμενων και όχι διάτοντων αστέρων και τηλεμαιντανών διακρίνεται εντονότερα μόνο με την αναφορά σε κορυφαίους καλλιτέχνες που έζησαν στον ελλαδικό χώρο.Ο καλλιτέχνης είναι ταπεινός,τροφή του είναι η σκέψη του,η εξέλιξή του τον βασανίζει,η κακία των άλλων τον γεμίζει  ενοχές,όλα έχουν σημασία γι αυτόν…..    «Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου. Το μεγαλύτερό μου ελάττωμα στάθηκε η αχαλίνωτη περιέργειά μου, η νοσηρή φαντασία και η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς τις περισσότερες, να μπορώ να τις αισθανθώ. Τη χυδαία όμως πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ. Εζήτησα μόνο την ιδεατή ατμόσφαιρά της, την έσχατη πικρία. Ούτε είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για το επάγγελμα εκείνο. Ολόκληρο το παρελθόν μου πείθει γι’ αυτό. Κάθε πραγματικότης μου ήταν αποκρουστική. Είχα τον ίλιγγο του κινδύνου. Και τον κίνδυνο που ήρθε τον δέχομαι με πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους, ή εθεώρησαν την ύπαρξή τους παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περισσότε11182073_1416441945343594_7628643287197415061_nροι μαζί με τους αιώνες. Σ’ αυτούς απευθύνομαι. Αφού εδοκίμασα όλες τις χαρές (!!!), είμαι έτοιμος για έναν ατιμωτικό θάνατο. Λυπούμαι τους δυστυχισμένους γονείς μου, λυπούμαι τα αδέλφια μου. Αλλά φεύγω με το μέτωπο ψηλά. Ήμουν άρρωστος. Σας παρακαλώ να τηλεγραφήσετε, για να προδιαθέση την οικογένειά μου, στο θείο μου Δημοσθένη Καρυωτάκη, οδός Μονής Προδρόμου, πάροδος Αριστοτέλους, Αθήνας» Κ.Γ.Κ. [Υ.Γ.] Και για ν’ αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουνε ποτέ να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης. Όλη νύχτα απόψε επί δέκα ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ήπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ωρισμένως, κάποτε, όταν μου δοθεί η ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου».Ο Καρυωτάκης και η επιστολή που έγραψε πριν την αυτοκτονία του….<<  κοίταξε τους ανθρώπους,λυπήσου τους. Κοίταξε τον εαυτό σου ανάμεσα στους ανθρώπους, λυπήσου τον. Μέσα στο θαμπό σούρουπο της ζωής αγγίζουμε ο ένας τον άλλον, ψαχνόμαστε, ρωτούμε, αφουκραζόμαστε, φωνάζουμε βοήθεια! >>.Ο Καζαντζάκης,ένα απόσπασμά του από την ΑΣΚΗΤΙΚΗ…<<  Να μη μείνει καθόλου. Δηλαδή, όταν φύγω εγώ, δεν με ενδιαφέρει καθόλου αν με ξέρει ο γιος σας. Αν πρόκειται να ξέρουν το όνομά μου, ας το ξέρουν όπως νομίζουν αυτοί. Δεν με απασχολεί το θέμα πώς θα με ξέρουν οι άλλοι. Όλο το ενδιαφέρον μου είναι πώς με ξέρουν οι δικοί μου άνθρωποι. Και επειδή κάθε ημέρα γίνομαι καινούργιος, πρέπει να με μαθαίνουν από την αρχή οι δικοί μου άνθρωποι. Οι άλλοι ας ξέρουν ό,τι θέλουν>>.O Χατζηδάκης σε ερώτηση δημοσιογράφου για το πως θα ήθελε να τον θυμάται ο κόσμος. Είναι ο Καβάφης,ο Βαμβακάρης.ο Καββαδίας,ο Μυριβήλης,ο Ρίτσος,ο Χρόνης Μίσσιος,ο Άσιμος και άλλοι πολλοί.Το 2015 έχουμε να αντιπαραβάλουμε αστείους τύπους που χρησιμοποιούν αρχαίζουσα διάλεκτο στα έδρανα της βουλής για να εντυπωσιάσουν τους αδαείς ψηφοφόρους τους,ξανθιές κυρίες με νύχια γαμψά που βγάζουν βιβλία δύο φορές τον μήνα και διαφημίζουν την ματαιοδοξία  τους στις μεσημεριανές εκπομπές,μουσικούς με αφεντικό τους το life style και το χειρότερο από όλα είναι πως όλοι αυτοί έχουν γύρω τους άπειρους παρατρεχάμενους και έναν ολόκληρο στρατό από ανθρώπους που τους θαυμάζει.                                                                                                                                                      Ανησυχώ, ανησυχώ και φοβάμαι.Φοβάμαι για όλα αυτά που θα συμβούν αύριο,για όλα αυτά που θα συμβούν όταν πεθάνω,φοβάμαι για μένα,για εσένα.Και είναι ο φόβος μερικές φορές λυτρωτικός γιατί ξέρω πως σήμερα όλα είναι καλύτερα απο το αύριο και έχω την ευκαιρία να τα ζήσω.Κάποιες φορές πάλι όταν στέκομαι ακίνητος στη μέση του δρόμου και χαζεύω την αεικίνητη πραγματικότητα σκέφτομαι πως όλα θα μείνουν ίδια,πως τουλάχιστον τίποτα δεν θα γίνει χειρότερο και πως όλα είναι αποκυήματα της αρρωστημένης φαντασίας μου.Πως ίσως, ακόμα καλύτερα, οι άνθρωποι θα δούν τη κατηφόρα και θα φρενάρουν και θα σπάσουν τον κύκλο και θα τον κάνουν ευθεία.Ποντάρω στο τίποτα του είναι μου,στην ασημαντότητα της ύπαρξής μου έτσι ώστε να με πείσω.Ποιός είμαι εγώ να ξέρω…;...<<  Εγώ δεν είμαι ποιητής είμαι στιχάκι, είμαι στιχάκι της στιγμής πάνω σε τοίχο φυλακής και σε παγκάκι,με τραγουδάνε οι τρελοί και οι αλήτες καταραμένη είμαι φυλή με μιαν εξόριστη ψυχή σ’ άλλους πλανήτες.Εγώ δεν είμαι ποιητής είμ’ ο λυγμός του,είμαι ένας δείπνος μυστικός δίπλα ο Ιούδας κλαίει σκυφτός κι είμ’ αδερφός του>>
Ja.Br.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s