Λόγω Aυτοκτονίας..

Ώρα αιχμής, αργά το απόγευμα στο τελευταίο βαγόνι του ηλεκτρικού με προορισμό την ομόνοια. Το κίτρινο,σχεδόν αρρωστημένο φώς κάνει τα πρόσωπα γύρω χλωμά, ο μονότονος ήχος του τρένου πάνω στις ράγες μοιράζει μελαγχολία.. Σε μια στιγμή η ταχύτητα μειώνεται, «κάποια βλάβη», σκέφτηκα. Χαμένος στις σκέψεις μου και σε συνδυασμό με την αναπάντεχα αργή ταχύτητα, τα μάτια μου έκλεισαν. Η ολιγόλεπτη «απομόνωσή» μου διακόπηκε βίαια από μια ανακοίνωση… «Λόγω αυτοκτονίας στο φάληρο ο συρμός θα σταματάει στον ταύρο» .
Ενστικτωδώς το βλέμμα μου φεύγει προς πάσα κατεύθυνση ψάχνοντας,κατά την προσφιλή έμφυτη συνήθεια του ανθρώπινου είδους ,συγκατάβαση ή έστω αναζητώντας κάποιον που ταράχτηκε όσο εγώ, αντ΄ αυτού και πριν προλάβει η ματιά μου να ταξιδέψει σε όλο το βαγόνι μια κοπέλα γύρω στα είκοσι στα δεξιά μου αναφωνεί με ανακούφιση, «ούφ πάλι καλά..» σκέφτομαι, «δεν είναι δυνατόν, δε μπορεί, θα παράκουσα». Οι υπόλοιποι συνεπιβάτες μου συνέχιζαν τόσο προκλητικά αυτό που έκαναν που πραγματικά  για δευτερόλεπτα πίστεψα πως είχα αποκοιμηθεί και πως αυτό που άκουσα το ονειρεύτηκα. Μπερδεμένος όπως ήμουν άκουσα την ίδια κοπέλα να καθησυχάζει τη φίλη της πως ούτως ή άλλως ταύρο έπρεπε να κατέβουν και πως δεν χρειάζεται να ανησυχεί πως ίσως αργήσουν…
Ακριβώς πίσω μου στέκονταν όρθιος ένας νεαρός κληρικός… «αυτόν δεν θα τον διαβάσουν,θα ανοίξουν μια τρύπα και θα τον πετάξουν μέσα…» λέει, οπότε λοιπόν και τον ρωτάει ο συνομιλητής του το γιατί, εκείνος εντελώς φυσικά και με έναν αηδιαστικά ψύχραιμο τόνο του απαντά, «μα αφού η αυτοκτονία είναι αμαρτία και εφόσον σκοτώθηκε δεν θα έχει την ευκαιρία να ζητήσει συγχώρεση» .
Θέλω να ουρλιάξω, θέλω να τους ρωτήσω έναν, έναν αν έχουν καταλάβει τί έχει συμβεί,να τους γδάρω με τα νύχια μου για να δώ αν θα τρέξει αίμα. Το εσωτερικό μου παραλήρημα διακόπτεται από την ίδια ανακοίνωση…»…λόγω αυτοκτονίας στο φάληρο ο συρμός θα σταματάει στον ταύρο» ,έτσι απλά,διεκπαιρεωτικά,δίχως πολλά,πολλά.. Ένας τύπος γύρω στα τριάντα μαζί με ακόμα δύο φίλους του,μου δίνει τη χαριστική βολή,  τηλεφωνεί σε κάποιον που απ ΄ότι φάνηκε είχαν ραντεβού… «φίλε θα αργήσω,ένας μαλάκας αυτοκτόνησε στο φάληρο..» .
Ρε! Πού είναι οι άνθρωποι ρε; Ti γαμημένο είδος είσαστε;;τί σας έχει συμβεί; τί έχει δηλητηριάσει τις ψυχές σας;Θέλω να κάνω κακό στον διπλανό μου,στον μπροστινό μου,σε όλους.Σηκώνω το βλέμμα μου,τους κοιτάζω,αισθάνομαι λύπη,αλλά και φόβο,είμαι τόσο μόνος,λές και με φυτεψαν εδώ ή λες και φύτεψαν όλους αυτούς…Το κεφάλι μου έχει γεμίσει άσχημες, επικινδύνες, σκέψεις.Πρέπει να βγώ από το βαγόνι να πάρω λίγο αέρα,να αναπνεύσω.
Ούτε ο θάνατος πια δεν σας συγκινεί;Αναρωτιέμαι, αν όχι ο θάνατος τότε τί;Τί θα μπορούσε να σας κάνει να κλάψετε;Να σφίξετε τα χείλη σας,να σμίξετε τα φρύδια σας,να εκφράσετε ένα,ένα μόνο συναίσθημα,τί;
Κενά σώματα,προγραμματισμένα να ενεργοποιούνται με το χτύπημα του ξυπνητηριού, επιδιδόμενα σε έναν φτηνό, χωρίς νόημα αγώνα δρόμου κατάκτησης κατασκευασμένων αναγκών.
Πού χρόνος να νιώσεις, να σκεφτείς, να αγαπήσεις, πού χρόνος..;
Για τον άνθρωπο που έπεσε στις γραμμές το μόνο που έμαθα είναι πως ήταν ένας άνδρας γύρω στα σαράντα… ο λόγος που το έκανε; Ίσως έψαχνε και αυτός για ανθρώπους…
Ja.Br.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s